چرا گفت‌وگو نمی‌کنیم؟ | مشایخی: گفت‌وگو، عقلانیت تصمیم‌گیری را ارتقا می‌دهد | آنچه در جامعه رواج دارد، جدل و صدور فرمان است، نه گفت‌وگو

 گفت‌وگو راهی است که شناخت افراد از دنیای واقع را به هم مرتبط می‌کند؛ خطاهای شناختی افراد را کاهش می‌دهد؛ جنبه‌های شناختی صحیح افراد را به هم می‌افزاید و شناخت کامل‌تری از دنیای واقع به‌دست می‌دهد. بر اساس شناخت کامل‌تر، عقل و خرد جمعی فراتر و بالاتر از عقل و خرد فردی قرار می‌گیرد. در گفت‌وگو برخلاف جدل، افراد سعی در غلبه نظری و فکری بر یکدیگر ندارند. در بحث و جدل، از آنجا که هدف هر یک از طرفین غلبه بر دیگری است، معمولا به یکدیگر درست گوش نمی‌دهند. در جدل، وقتی یک نفر سخن می‌گوید فرد دیگر در فکر آماده کردن پاسخ به اوست؛ به‌جای دقت و فهم آنچه طرف اول می‌گوید. حاصل جدل غلبه یک فرد بر فرد دیگر است. حاصل جدل انتخاب ذهنیت ناقص فرد برنده است، بدون آنکه فرد مغلوب عمیقا قانع شده باشد. البته وضعیت بدتر از بحث و جدل حالتی است که گوینده در موضع صدور تصمیم نهایی بدون وارد شدن به بحث باشد که این حالت یک گفتار یک‌طرفه (مونولوگ) و صدور تصمیم و فرمان بر اساس ذهنیت فرد صادرکننده فرمان بدون حتی درگیری در یک بحث و جدل یا گفت‌وگو که او را کمی به فکر در مورد نظراتش بیندازد.  …