درآمد این خدمت به همین اندازه بدیهی نیست. پذیرنده باید حاضر باشد بابت آن کارمزد بدهد؛ آن هم در بازاری که بخش مهمی از خدمات پایه پرداخت را بدون دریافت کارمزد مستقیم از او عرضه کرده است و حتی اگر مشمول کارمزد پذیرندگی هم شده باشد، در برخی موارد و طبق قراردادی که با ارائه دهنده پرداخت دارد، به او بازگشت داده میشود. پرداختیار برای دریافت کارمزد خدمت، ناچار است ارزشی فراتر از دسترسی به درگاه ایجاد کند یعنی تسویه متناسب با نیاز کسبوکار، گزارش مالی، مدیریت مغایرت، خدمات بازارگاهی یا اتصال پرداخت به فرایند فروش.
بخش مهمی از دشواری اقتصادی پرداختیاری از همین فاصله شکل گرفته است. هزینه ارائه خدمت و رعایت الزامات، قطعی است؛ امکان کسب درآمد به فضایی وابسته است که برای توسعه خدمت باقی میماند. اگر مقررات، هزینههای انطباق را افزایش دهد و همان مسیرهای خلق درآمد را محدود یا نامطمئن کند، داشتن مجوز بهتنهایی کسبوکار را قابل دوام نمیکند.
پیشنویس جدید «ضوابط اجرایی تاسیس، فعالیت، انحلال و نظارت بر شرکتهای پرداختیار» را باید در امتداد همین تجربه خواند. سند، جایگاه رسمیتری برای پرداختیار تعریف میکند و با بهرسمیتشناختن حسابیاری، به یکی از نیازهای بازار پاسخ میدهد. اما مجموعه الزامهای مالی، محدودیتهای عملیاتی و تاییدهای پیشینی آن، این نگرانی را ایجاد میکند که بار دیگر چارچوب فعالیت نوشته شود، بیآنکه اقتصاد پرداختیاری در آن به اندازه کافی دیده شده باشد.هزینههایی که روی هم مینشینند
در پیشنویس، حداقل سرمایه پرداختیار نوع اول ۵۰ میلیارد تومان و نوع دوم ۵۰۰ میلیارد تومان تعیین شده است. نوع دوم، علاوهبر پرداختیاری، اجازه فعالیت در حسابیاری خواهد داشت. برای ورود به این فعالیت، تامین سرمایه کافی لازم است؛ اما سرمایه تنها هزینه ورود نیست. …


دانلود از کافه بازار










































































































































