1- دو تن از فقهای بزرگ گذشته به شاگردپروری معروف بودهاند. یکی مرحوم صاحب کفایه است که صدها طلبه فاضل از افاضات ایشان بهرهمند میشدند و دومی آیت الله خویی است که کموبیش سه نسل از مجتهدان بزرگ و فاضل را تربیت کرد. بسیاری از مراجع پس از ایشان، از شاگردانشان بودند.
آیت الله وحید را هم باید در همین زمره قرار داد که با توجه به شرایط جدید، تعداد شاگردان به مراتب بیش از گذشته بود. اگرچه دیگرانی هم هستند که حلقه درس مفصلی داشته و دارند، اما در مجموع کم و کیف حلقه درسی آیت الله وحید، متفاوت بود.
نگارنده از سال 1365 تا هنگام عزیمت به مأموریت واتیکان در اوائل 1370، در درس فقه و اصول ایشان شرکت میکرد؛ همچنانکه در درس فقه مرحوم میرزا جواد تبریزی که بلافاصله پس از درس اصول آیت الله وحید بود، حاضر میشد. ذیلاً به نکاتی اشاره میشود.
2- شهرت ایشان عمدتاً در اصول فقه بود که به تفصیل درس میگفتند. اقوال مختلف را نقل و نقد میکردند و سپس نظریه خود را ارائه میفرمودند. البته این روش متداول درسهای خارج اصول است و کتاب کفایه الاصول مبنای مباحث مطروحه. نکته در مورد ایشان این بود که نظرات عالمان گذشته را به خوبی دریافته و با بیانی خطابی و دقیق، توضیح میدادند که این در جای خود هنر بزرگی است. چرا که در موارد فراوانی رسیدن به مقصود عالم مورد بحث، کاری کارستان است و جنابش این مهم را به خوبی انجام میدادند و سپس به نقد آن میپرداختند. …


دانلود از کافه بازار










































































































































