به گزارش زومیت، این پدیده در منطقهای به نام اوکلو در گابن رخ داد. برخلاف راکتورهای امروزی که با طراحی و مهندسی انسان ساخته میشوند، راکتور اوکلو نتیجهی ترکیب چند شرایط طبیعی بود؛ مقدار زیادی اورانیوم، نسبت مناسب ایزوتوپهای آن و وجود آب برای کندکردن نوترونها. آژانس بینالمللی انرژی اتمی در گزارشی دربارهی کاربردهای فناوریهای هستهای، اوکلو را نمونهای از یک «راکتور طبیعی» معرفی میکند.
ماجرا در سال ۱۹۷۲ و نه با کشف یک سازهی عجیب زیرزمینی، بلکه با اندازهگیری آزمایشگاهی شروع شد. در یک نمونه سنگ اورانیوم که از معدن اوکلو به فرانسه فرستاده شده بود، پژوهشگران متوجه شدند مقدار ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۵ کمی کمتر از حد طبیعی است. اختلاف در ابتدا فقط حدود ۰٫۴ درصد بود، اما بررسی نمونههای دیگر نشان داد هرچه مقدار اورانیوم موجود در سنگ بیشتر باشد، کاهش اورانیوم-۲۳۵ نیز بیشتر است.
موضوع نمیتوانست با فرایندهای معمول زمینشناختی توضیح داده شود. پژوهشگران سپس سراغ عناصر دیگری رفتند که محصولات شناختهشدهی شکافت هستهای هستند. بررسی ایزوتوپهای نئودیمیم و چند عنصر دیگر، الگوهایی را نشان داد که با محصولات حاصل از شکافت اورانیوم مطابقت داشتند. به این ترتیب، شواهد مستقیمی به دست آمد که نشان میداد در گذشته واقعاً در اوکلو واکنش شکافت هستهای رخ داده است. چطور طبیعت یک رآکتور ساخت؟
برای شکلگیری یک واکنش زنجیرهای، فقط وجود اورانیوم کافی نیست؛ باید مقدار و ترکیب مناسبی از اورانیوم وجود داشته باشد و نوترونها نیز به اندازهای کند شوند که احتمال برخورد آنها با هستههای اورانیوم و ایجاد شکافت بعدی افزایش پیدا کند. …


دانلود از کافه بازار






































