«سپیده صابری» و «امیرمحمد علوی» در گزارشی در اکوایران نوشتند: یکی از شاخصهایی که برای بررسی وضعیت اقتصادی و ظرفیت رفاهی کشورها استفاده میشود، تولید ناخالص داخلی سرانه یا GDP per capita است. این شاخص نشان میدهد بهطور متوسط چه میزان کالا و خدمات به ازای هر نفر در یک اقتصاد تولید میشود. هرچه این مقدار بیشتر باشد، ظرفیت اقتصادی بیشتری برای تأمین کالاها و خدمات و بهبود سطح زندگی وجود دارد.
البته تولید ناخالص داخلی سرانه بهتنهایی نشاندهنده رفاه واقعی خانوارها نیست. این شاخص نحوه توزیع درآمد، نابرابری اقتصادی و بخشی از فعالیتهای غیررسمی را بهطور کامل نشان نمیدهد. با این حال، برای مقایسه ظرفیت تولید اقتصادی استانها در طول زمان ابزار مهمی است. تحریمها و تفاوت عملکرد بخشهای اقتصادی
روند تولید ناخالص داخلی سرانه ایران در دهه گذشته تحت تأثیر تحولات سیاسی و اقتصادی قرار داشته است. همزمان با شروع تحریمها در سال ۱۳۹۱، این شاخص حدود ۱۰ درصد کاهش پیدا کرد. در سال ۱۳۹۵ و پس از توافق برجام، با افزایش درآمدهای نفتی و گسترش ارتباطات اقتصادی، رشد ۱۱.۸ درصدی ثبت شد. پس از خروج آمریکا از برجام نیز دوباره رشد این شاخص منفی شد. این نوسانات در بخشهای اصلی اقتصاد، یعنی کشاورزی، صنعت و معدن و خدمات هم دیده میشود. در مجموع، رشد ارزش افزوده سرانه این بخشها در دورههای تحریم کاهش پیدا کرده و در دورههای مساعدتر افزایش یافته است. با این حال، عملکرد استانها در این بخشها یکسان نبوده است. کرمان رشد کرد، خوزستان عقب ماند
از میان ۳۱ استان کشور، هشت استان در فاصله سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ میانگین رشد سالانه منفی در تولید ناخالص داخلی سرانه داشتهاند. استان کرمان با میانگین رشد سالانه ۳.۳ درصد بیشترین رشد را ثبت کرده است. در مقابل، خوزستان با رشد منفی ۱.۴ درصدی در پایینترین جایگاه قرار دارد. …


دانلود از کافه بازار










































































































































