براساس آمارها و گزارشهای منتشرشده در حوزه سوختگی، سالانه شمار قابلتوجهی از هموطنان دچار سوختگی میشوند و دهها هزار نفر به خدمات درمانی و بستری نیاز پیدا میکنند. در برخی گزارشهای منتشرشده، تعداد کل موارد سوختگی در کشور حدود ۳۰۰هزار مورد در سال عنوان شده است. خانوادهها باید درباره خطر مایعات داغ، وسایل گرمایشی، برق، گاز، مواد شیمیایی و دیگر عوامل خطر موجود در محیط زندگی کودک، آموزشهای ساده و کاربردی دریافت کنند و با رشد کودک، این آموزش متناسب با سن او در مهدکودک، پیشدبستانی و مدرسه ادامه یابد. افزون بر این شهروندان حق دارند در خانه، ساختمان، محیط کار و جامعهای ایمن زندگی کنند. ایمنی ساختمانها و تأسیسات، برق و گاز، وسایل گرمایشی و پختوپز، تجهیزات و محصولات مصرفی و همچنین محیطهای کاری و صنعتی باید بهطور جدی مورد توجه و نظارت قرار گیرد. بار واقعی سوختگی را نمیتوان البته فقط با تعداد حوادث، بستریها یا مرگومیر سنجید. بسیاری از بازماندگان ممکن است سالها با جای زخم، محدودیت عملکرد، تغییرات ظاهری، نیاز به اعمال متعدد ترمیمی و پیامدهای روانی، خانوادگی، شغلی و اجتماعی زندگی پیدا کنند. این درحالی است که با وجود پیامدهای سنگین و گاه مادامالعمر سوختگی برای بیماران و خانوادههای آنان، هنوز روز ملی پیشگیری از سوختگی در تقویم رسمی کشور جایگاهی ندارد. هدف از ثبت این روز، اضافه کردن یک مناسبت تشریفاتی دیگر به تقویم نیست. این روز باید نماد و نقطه تمرکز یک برنامه ملی و مستمر برای پیشگیری از سوختگی باشد؛ برنامهای که آموزش، فرهنگسازی، ارتقای استانداردهای ایمنی، نظارت و مسئولیت دستگاههای مختلف را در کنار یکدیگر قرار دهد.
