این نشریه در ادامه آورد: تایوان بهطور سنتی کشتیهای بزرگ مانند ناوشکنها و ناوچهها را ستون اصلی ناوگان خود میدانسته؛ هم بهعنوان نمادی آشکار از قدرت ملی و هم ابزاری برای نمایش عزم سیاسی در برابر فشارهای چین. برنامههای کنونی ساختوساز دریایی تایوان نیز بر جایگزینی ناوگان قدیمی سطحی با کشتیهای جدید، بزرگ و پرهزینه متمرکز است.
اما کشتیهای بزرگ سطحی در آبهای محدود و پرتراکم تنگه تایوان آسیبپذیر هستند؛ مشکلی که با پیشرفت فناوری و افزایش توانایی شناسایی، رهگیری و حمله به آنها تشدید شده است.
چین در سالهای اخیر سرمایهگذاری گستردهای در حوزه اطلاعات، مراقبت و شناسایی (ISR)، جنگ الکترونیک، پهپادها و موشکها انجام داده است. در نتیجه، کشتیهای بزرگ تایوانی اکنون بیش از آنکه مزیت باشند، به یک نقطه ضعف تبدیل شدهاند.
با این حال، تایوان یک مزیت مهم دارد: همین فناوریها کشتیهای بزرگ آبیـخاکی چین را نیز در آبهای محدود آسیبپذیرتر کردهاند؛ کشتیهایی که برخلاف ناوهای کوچکتر، نمیتوانند بهراحتی با گزینههای کمهزینهتر و پنهانکارتر جایگزین شوند.
بنابراین تایپه میتواند از این عدم توازن استفاده کند؛ به جای تمرکز بر ناوشکنها و ناوچههای بزرگ، باید تعداد بیشتری شناور رزمی کوچکتر بسازد که احتمال بقای آنها در موج نخست حملات چین بیشتر باشد و همچنان توانایی حمله به ناوگان مهاجم را حفظ کنند. مشکل ناوهای بزرگ
نیروی دریایی تایوان قصد دارد سرمایهگذاری سنگینی روی شناورهای بزرگ رزمی انجام دهد؛ از جمله ساخت یک کشتی جنگی ۷ هزار تنی و تا ۱۲ ناوچه سبک ۳ هزار تنی.
اما این کشتیهای بزرگ مانعی در برابر تحول اساسی مورد نیاز نیروی دریایی تایوان هستند. ساخت شناورهایی با این ابعاد که دارای فناوری پنهانکاری و سامانههای دفاعی کافی برای بقا در نبرد تنگه تایوان باشند، هزینهای بسیار بالا خواهد داشت. …
