مجید اسماعیلی که پیش از این در حوزه مستند، سینما و سریال‌سازی تجربه داشته، در «استخوان‌سوز» به سراغ ژانر اجتماعی رفته است. او در این گفت‌وگو از شکل‌گیری ایده سریال، شیوه شخصیت‌پردازی، انتخاب بازیگران، محدودیت‌های تولید برای پلتفرم و تلاش برای بازنمایی واقع‌گرایانه طبقه متوسط جامعه سخن گفته است.
در ابتدای گفت‌وگو، می‌خواهیم به داستان و ایده شکل‌گیری «استخوان‌سوز» بپردازیم. چه شد که به سراغ چنین موضوعی رفتید؟
من همیشه به سینمای اجتماعی علاقه‌مند بوده‌ام؛ اما در ساخت مستند، فیلم سینمایی و سریال، با توجه به مقتضیات هر اثر، به موضوعات دیگری هم پرداخته‌ام؛ از جمله آثار کودک و سریال تاریخی «گیلدخت». با این حال، در «استخوان‌سوز» بالاخره به ژانر مورد علاقه خودم، یعنی روایت اجتماعی، رسیدم. همواره دغدغه‌های اجتماعی داشته‌ام و سینمای اجتماعی را دوست داشته‌ام. در این مجموعه نیز تلاش کردم بازیگران و شخصیت‌ها در خدمت داستان باشند و روایت، محور اصلی اثر باقی بماند.
در قسمت نخست سریال با شخصیت‌ها و موقعیت‌های مختلفی مواجه می‌شویم که به‌تدریج به یکدیگر مرتبط می‌شوند. آیا در طراحی این ساختار، روی هوش و کنجکاوی مخاطب حساب کرده بودید؟
در واقع، ما با خرده‌داستان‌های مستقل و متفاوتی روبه‌رو نیستیم؛ بلکه تمام اتفاقات حول محور یک خانواده شکل می‌گیرد. خانواده‌ای که هرکدام از اعضای آن ویژگی‌ها، شغل‌ها و واکنش‌های متفاوتی دارند. می‌خواستیم مخاطب در کنار دنبال کردن درام، با شخصیت‌ها نیز آشنا شود و بفهمد هرکدام در موقعیت‌های مختلف چه واکنشی نشان می‌دهند.
برای مثال، پسر کوچک خانواده که سرباز است و در شب عروسی‌اش اتفاقی رخ می‌دهد، یا دامادی که شاهد ماجراست اما واکنش خاصی نشان نمی‌دهد. این موقعیت‌ها در نهایت به یک روایت واحد مربوط می‌شوند. …
دانلود از کافه بازار
