محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، چند روز قبل با اعلام راهبرد جدید ایران از ایجاد محدوده ممنوعه جدیدی در خلیج فارس و اطراف تنگه هرمز خبر داد؛ محدودهای که از خط محاصره نیروهای آمریکایی آغاز میشود و کشتیهای واردشونده به آن را در معرض قرار گرفتن در فهرست تحریمی ایران قرار میدهد.
اهمیت این راهبرد صرفاً در ایجاد یک «محدوده ممنوعه» نیست؛ بلکه در تغییر منطق مواجهه با محاصره است. همانطور که آمریکا برای فشار بر صادرات ایران، کشتیها، شرکتها و شبکههای حملونقل را هدف میگیرد، تهران نیز اعلام کرده میتواند رفتار همین شبکه را هدف قرار دهد. بنابراین میدان تقابل از «تنگه هرمز» به شبکهای منتقل میشود که برای عبور از هرمز، انتقال انرژی و دور زدن محدودیتها تلاش میکند.
این همان منطقی است که پیشتر در قالب مفهوم «محاصره کردن محاصره» تشریح شده بود: پاسخ به محاصره الزاماً بستن یک مسیر یا درگیری مستقیم با هر شناور نیست؛ بلکه میتوان هزینه محاصره را به زنجیرهای منتقل کرد که قرار است آن را اجرا، پشتیبانی یا قابل تحمل کند. …
