در روز جهانی بشردوستی، شایسته است شجاعت کارکنان و داوطلبان بشردوستانه را گرامی بداریم؛ اما صرف قدردانی از شجاعت و تعهد نیروهای امدادی، در شرایطی که آنان با بالاترین میزان تلفات ثبتشده مواجه هستند، کافی نیست.
از ابتدای سال جاری تاکنون، نهضت بینالمللی صلیب سرخ و هلال احمر در سوگ ۱۲ نفر از همکاران خود نشسته است؛ افرادی که در حوادث مرتبط با خشونت و در حین انجام وظایف بشردوستانه جان خود را از دست دادهاند. این رقم در سال گذشته ۲۴ نفر بود.
نباید اجازه دهیم هدف قرار دادن کارکنان امدادی به امری عادی تبدیل شود. امروز با این خطر واقعی مواجهیم که جهان بپذیرد حمله، مجروح کردن یا کشتن کارکنان بشردوستانه، «بخشی از کار» یا ویژگی اجتنابناپذیر بحرانهای امروز است.
پاسخ این نیست که از همکارانمان بخواهیم شجاعتر باشند. پاسخ واقعی آن است که شرایطی فراهم کنیم تا آنان بتوانند وظایف خود را در امنیت انجام دهند.
هر روز، در گوشهای از جهان، یک نیروی بشردوستانه در حالی که میداند ممکن است دیگر به خانه بازنگردد، راهی محل مأموریت خود میشود. این نیروها شامل پزشکان و کارکنان درمانی، رانندگان، مهندسان و داوطلبان هستند. شجاعت آنان فوقالعاده است، اما شجاعت نمیتواند جلوی گلوله را بگیرد یا عبور ایمن آنان را تضمین کند.
عبور از این خطرات نیز روزبهروز دشوارتر میشود. در محیطی که بیش از پیش دوقطبی شده، واقعیتها محل مناقشهاند، اعتماد شکننده است و اطلاعات نادرست با سرعت زیادی منتشر میشود، رهبران سیاسی، چهرههای عمومی، رسانهها و سکوهای آنلاین همگی در شکلدهی به محیطی که اقدامات بشردوستانه در آن انجام میشود، نقش دارند.
گفتمانی که کارکنان بشردوستانه را انسانیتزدایی میکند، درباره بیطرفانه بودن کمکرسانی تردید ایجاد میکند یا اعتماد به نشانهای متمایزکننده صلیب سرخ و هلال احمر را تضعیف میسازد، میتواند فعالیتی را که ذاتاً با خطر همراه است، خطرناکتر کند. …
