در مدرسه شجره طیبه، وقتی در میان کلاسها و راهروهای آن قدم میزدم، بیش از آنکه به ساختمان و دیوارها نگاه کنم، به زندگی فکر میکردم؛ به کودکانی که باید اینجا میبودند، به نیمکتهایی که باید میزبان شیطنتهای کودکانه و رؤیاهای رنگارنگ میشدند و به صداهایی که حق بود همچنان در فضای مدرسه طنینانداز باشند.
مدرسه باید خانه دوم کودکان باشد؛ جایی برای آموختن، پرسیدن، دوستی کردن و رؤیا ساختن. کودکان باید با کیفهای کوچک و دلهای بزرگ به مدرسه بروند و با خاطرهای شیرین به خانه بازگردند. این سادهترین و در عین حال ارزشمندترین حقی است که باید برای هر کودک محفوظ بماند: حق زندگی، امنیت و کودکی کردن. اما در شجره طیبه، این حقیقت ساده، معنایی تلخ و عمیق پیدا میکند.
آنجا نمیتوان به کودکان فکر نکرد؛ به آرزوهایی که ناتمام ماندند، به فرداهایی که هرگز از راه نرسیدند و به خانوادههایی که جای خالی عزیزانشان را با هیچ چیز نمیتوانند پر کنند. بیش از همه، ذهنم درگیر مادران بود؛ مادرانی که روزی فرزندانشان را با امید و هزار آرزوی کوچک راهی مدرسه کردند و امروز باید با خاطره صدای خنده و حضورشان زندگی کنند. هیچ واژهای برای توصیف چنین دردی کافی نیست. هیچ تسلیتی نمیتواند جای خالی فرزند را در آغوش مادر پر کند و هیچ گذر زمانی، اهمیت آنچه از دست رفته است را از میان نمیبرد.
گاهی در برابر رنج انسانها، بهترین کاری که میتوان کرد، کمتر سخن گفتن و بیشتر احساس کردن است؛ شنیدن صدای سکوت آدمها و به رسمیت شناختن اندوهی که شاید هرگز نتوان آن را به تمامی فهمید. شجره طیبه برای من، از آن روز به بعد، فقط نام یک مدرسه نخواهد بود؛ یادآور مسئولیتی انسانی است که نباید به زمان و مکان محدود شود. یادآور این حقیقت که کودکان، فارغ از هر مرز و تفاوتی، شایسته امنیت، آرامش و آیندهای روشناند. هیچ جنگ و اتفاقی نباید حق کودکی را برای زیستن، آموختن و رؤیا داشتن از او بگیرد. …


دانلود از کافه بازار










































































































































