استفاده ابزاری از مردم و سلیقههایشان باب تازهای نیست. سالهاست برخی مردم را تا زمانی میخواهند که با آنها همنظر باشند و وقتی بخشی از جامعه سؤال میکند یا نظر دیگری دارد، زبانشان تغییر میکند. اینکه میلیونها ایرانی به دلیل مخالفت با ادامه جنگ یا نگرانی از آینده کشور با واژههایی مانند «بیعقل» و «بیتدبیر» خطاب شوند از آخرین زخمی هایی است که بر پیکر کشور در اظهارات اخیر امام جمعه مشهد در مشهدالرضا، کشیده شده است.
باید از ایشان و همفکرانشان پرسید: بیشتر کردن تخم کینه و فاصله میان تریبون نماز جمعه و جامعه چه فایدهای دارد؟ شما میتوانید از ادامه جنگ دفاع کنید. میتوانید معتقد باشید مقاومت باید ادامه پیدا کند و حتی تصور کنید کسانی که پایان جنگ را مطالبه میکنند در تشخیص مصلحت کشور اشتباه کردهاند. این دیدگاه شماست و میتوانید از آن دفاع کنید. اما شهروندی که نظر دیگری دارد چه کرده است که باید عقل و تدبیرش زیر سؤال برود؟
کسی که از ادامه جنگ نگران است، الزاماً معاند نیست. کسی که پایان جنگ را میخواهد، لزوماً از منافع کشور بیخبر نیست. یک نفر ممکن است امنیت ایران را در ادامه مقاومت ببیند و دیگری در پایان درگیری. اختلاف در این نگاهها طبیعی است و نباید برای اثبات درستی یک دیدگاه، دیگری را تحقیر کرد. نکته قابل تأمل این است که این ادبیات از تریبون نماز جمعه مطرح میشود. تریبونی که باید اشاعهدهنده وحدت باشد و بتواند نگرانیهای جامعه را بشنود، نباید به محل عمیقتر کردن شکافها تبدیل شود.
اگر قرار باشد هرکس با تصمیمی مخالف کند با واژه هایی چون «بیعقل» و «بیتدبیر» مواجه شود، پس تریبون نماز جمعه دیگر محل گفتوگو با مردم نیست؛ محل تعیین تکلیف برای مردم است. جامعه امروز درگیر فشار اقتصادی و تبعات جنگ است و بسیاری از مردم نگران آینده خود و خانوادهشان هستند. کسی که درباره ادامه جنگ سؤال میکند، پاسخ میخواهد. کسی که از آینده فرزندش نگران است، توضیح میخواهد. اگر استدلالی برای ادامه جنگ وجود دارد، آن را با مردم در میان بگذارید. اگر مقاومت را تنها راه میدانید، دلایلش را توضیح دهید. اگر معتقدید پایان جنگ به زیان ایران است، درباره پیامدهای آن سخن بگویید. مردم ایران آنقدر بالغ هستند که حرفهای مختلف را بشنوند و خودشان قضاوت کنند.
تریبون نماز جمعه قرار است از وحدت سخن بگوید و باید در عمل هم به آن وفادار باشد. وقتی از آنجا به میلیونها ایرانی توهین میشود به جای ترمیم شکافها تخم نفاق کاشته میشود. شاید یک خطبه چند ساعت بعد از پایانش از صدر اخبار کنار برود، اما اثر کلماتش در ذهن جامعه باقی میماند. هر بار که بخشی از مردم با چنین ادبیاتی خطاب شوند، فاصله میان آنها و تریبونی که باید پناه و زبان وحدت باشد، بیشتر میشود.
یادمان نرود همین مردم چطور پای کشورشان ایستادهاند. در روزهای سخت، بسیاری فارغ از اختلافات سیاسی کنار ایران ماندند. زندگی کردند، کار کردند، خانوادههایشان را حفظ کردند و هزینه بحران را تحمل کردند. مردمی که در سختترین روزها پای ایران ایستادند، شایسته شنیدن پاسخاند، نه دریافت برچسب. ایران را نمیتوان با حذف صداهای متفاوت یکدست کرد. اختلاف درباره جنگ، مذاکره و سیاست خارجی بخشی از جامعه است و با تحقیر از بین نمیرود.
اگر دغدغه کشور داریم، باید به جای سنگ انداختن در مسیر وحدت، شکافها را ترمیم کنیم. آقای علمالهدی، مردم ایران را مقابل یکدیگر قرار ندهید. تریبونی که باید فاصلهها را کم کند، نباید خودش به عامل فاصله تبدیل شود. مردم ایران نه بیعقلاند و نه بیتدبیر. همین مردم پای ایران ایستادهاند؛ حالا نوبت صاحبان تریبون است که به جای شکاف انداختن، کنار مردم بایستند.
انتهای پیام
