بازار
او در گفتگو با خبرنگار مهر از مشکلات خود در این سالها گفت؛ از ترسی که در کودکی از آب داشت تا لحظه‌ای که صدای تشویق هم تیمی‌هایش را از ۵۰۰ متر دورتر می‌شنید و مربی اش با دوچرخه تمام مسیر مسابقه او را همراهی کرد.
او در ادامه، با نگاهی به مدال نقره ناگویا به عنوان تنها مدال آور مرد این رشته از چالش‌های سخت زیرساختی، از رویای المپیک لس‌آنجلس و تقدیم این مدال به مردم ایران گفت؛ محمودپور باور دارد در هر پارویی، حضور پدرش را با پروانه ها در کنار خود حس می‌کند.
* خبرگزاری مهر: چطور وارد این رشته شدید، چند سال سن دارید و چه مدال‌ها و عناوینی دارید؟
- امیرحسین محمود پور : من ۲۷ سال دارم متولد ۱۳۷۷و ورود من به این رشته از طریق استعدادیابی در سال ۹۳ بود. تا به امروز ۲۲ مدال بین‌المللی کسب کرده‌ام، شامل ۶ طلا، ۳ نقره و ۷ برنز آسیایی دارم . همچنین یک طلا، دو نقره و یک برنز در جایزه بزرگ روسیه دارم. با ارزش‌ترین مدال‌های من، نقره المپیک دانشجویی و بعد از آن نقره بازیهای آسیایی ناگویا است.
* وقتی برای اولین بار پارو زدید و قایق روی آب حرکت کرد، چه حسی داشتید؟ اولین واکنش‌تان چه بود؟
- راستش را بخواهید، من در ابتدا از این رشته خوشم نمی‌آمد، اما چون پدرم دوست داشتند، تصمیم گرفتم به خاطر ایشان ادامه دهم. پدرم اکنون فوت شده اند، اما روزی که برای اولین بار سوار قایق شدم، ایشان پیش من بودند. شروع مسیرم به خاطر پدرم بود و حسی که از اولین روز تمرین داشتم، ترس بود. با اینکه بچه شمال هستم، اما از آب می‌ترسیدم و اصلا دوست نداشتم با این ترس روبه‌رو شوم، اما همین مسیر سخت بود که مرا به اینجا رساند.
* سطح بازیهای آسیایی را چطور ارزیابی می‌کنید؟ رقبا را چطور دیدید؟ …
