به گزارش سایت دیدبان ایران، در این بین یکی از موضوعات عجیب حضور بازیکنانی است که زمانی ستاره بودند اما به دلایل مختلف از جمله مصدومیت، تغییر مکرر تیم و ... مدتهاست درخششی نداشتند اما چندان مهم نیست تیم قبلی آنها را نخواهد؛ چون همیشه یک تیم دیگر هست که به لطف مدیربرنامه و منافع زیادی که در نقل و انتقالات هست آن بازیکنان تمام شده را جذب کند. عدهای اسم تکراری که مدام بین تیمها جابهجا میشوند و فرصت میدان دیدن و درخشش را از بازیکنان جوان میگیرند. همین امسال هم مدام اخباری از حضور بازیکنانی که حسابی افت داشتند در تیمهای لیگ برتری و لیگ یک منتشر شد. بهطور مثال فرشید اسماعیلی در نهمین انتخابش به فجر سپاسی پیوست. سعید آقایی که زمانی در پرسپولیس بود و خیلی زود افت کرد هم بعد از بارها تغییر تیم مس رفسنجان را بهعنوان نهمین تیم دوران حرفهایاش انتخاب کرد. عارف غلامی که سن و سال زیادی هم ندارد و در چند فصل اخیر روی هم اندازه یک فصل هم بازی نکرده به چادرملو پیوست تا هشتمین تیمش را انتخاب کرده باشد. علی شجاعی که پنالتی معروفش مقابل النصر پرسپولیس را به فینال آسیا رساند هم دوباره تیم عوض کرد، تصویر او با پیراهن تیم جدید در شروع هر فصل یکی از تکراریترین اتفاقهای فوتبالی است. داریوش شجاعیان و مرتضی تبریزی هم ششمین و هشتمین تیم دوران حرفهایشان را انتخاب کردند و به تیم جباری در قشم پیوستند. اما این دو بازیکن یک همراه جالب هم داشتند یعنی امین قاسمینژاد ۴۰ ساله که بعد از شهرخودرو هیچوقت به اوج برنگشت اما همیشه تیم دارد؛ این بازیکن طی ۵ سال اخیر در ۷ تیم مختلف بازی کرده که در نوع خودش رکورد جالبی است؛ چون در مواردی فقط به اندازه یک نیم فصل دوام میآورد و حالا باید ببینیم مجتبی جباری در تیم «مناطق آزاد قشم» با این بازیکنان مسن و کمابیش مصدوم چه نتایجی خواهد گرفت؟ اما ورای این تیم لیگ یکی که با عنوان «شناورسازی» هم شناخته میشود سوال این است که وقتی بازیکنی آنقدر خوب نیست که در یک تیم دوام بیاورد چطور در بیشتر اوقات در همان سطح تیم دیگری را پیدا میکند؟
