محسن پاکنژاد، وزیر نفت: این مخزن در جنوب استان فارس، حدود ۱۰ کیلومتری شمالغرب شهر «خُنج» و در مجاورت ذخایر گازی ارم، هما، شانول، سفید باغون، سفیدزاخور و هالگان قرار دارد. مخزن تازه کشف شده حاوی گاز شیرین و میعانات گازی، با فرض متوسط قیمت ۲۹ سنت به ازای هر مترمکعب در حدود ۴۵ میلیارد دلار ارزش اقتصادی دارد.
اولین علایم وجود ذخائر گازی در این مخزن در آذرماه ۱۴۰۳ و در اولین ماههای آغاز به کار دولت چهاردهم اثبات شد با این حال، گزارشهای تکمیلی از نتایج فنی چاههای اکتشافی این مخزن جدید در روزهایی دریافت شد که کشورمان با پشت سر گذاشتن جنگ تحمیلی و سربلندی در نبرد رمضان، در «بیم و امید» از «آینده پیش رو» به سر میبرد.
«آخرین گزارش» درباره این مخزن و قطعی شدن وجود ۷.۵ تریلیون فوت مکعب گاز، مرا به این نتیجه رساند که «وزن امید» در معادلات آینده ایران عزیز، بسیار بیشتر از «نگرانی» است چرا که به نظرم کشف این مخزن، آن هم در میانه روزگاران پرمخاطره پس از جنگ، یک نشانه و یک نماد از آینده پرامید و روشنی است که میهن ما باید منتظر آن باشد.
روزهای سخت جنگ تحمیلی با ایستادگی و اتحادملی، با جانفشانی همه ایرانیان، از جمله نیروهای مسلح مقتدر ایران و پرسنل شجاع و باغیرت صنعت نفت سپری شد و اکنون نشانهها و نمادهایی همچون اکتشافات جدید هیدروکربوری، نوید روزها و آیندهای بهتر را میدهد.
گویی نعمات خاک زرخیز ایران زمین تمامی ندارد و این «مائده زیرزمینی»، همچون «برکتی آسمانی» به همه ما وعده نصرت الهی را یادآوری میکند. اگر بخواهم به زبانی غیرفنی ابعاد این مخزن و گنجینه درونی آن را برای هموطنان عزیزم تشریح کنم باید بگویم میزان گاز قابل استحصال درون این مخزن معادل ۱۵ سال یک فاز از میدان پارس جنوبی است. این میزان در حدود کل مصرف یک سال ۱۰ استان پرمصرف و بزرگ ایران است و یا با نسبتی تقریبی معادل تأمین ۷ سال کل مصرف استان اصفهان یا چیزی نزدیک به مصرف ۶ سال کل استان تهران طی سالهای اخیر است.
کشف این مخزن در کنار قطعی شدن افزایش ۱۰ تریلیون فوت مکعبی حجم گاز درجای میدان گازی «پازن» که در اواخر سال گذشته اثبات شد، در اکتشافات گازی جهان طی یک دوره محدود، کم سابقه است.
در سنت فرهنگی دیرینه ایرانیان، نشانهها و نمادها اهمیت بسیاری دارند، فرهنگ غنی ما سرشار از نشانههایی است که بر ذهنیتها و تفکرات ما تأثیر میگذارند. اکنون این گنجینههای خدادادی از اعماق زمین، رخ نموده است تا ما را به وجود نشانههایی از آینده خوب دلالت کند. انرژی و تأمین پایدار انرژی، مدت هاست که به یکی از نگرانیهای جدی کشورهای توسعهیافته جهان تبدیل شده است. در ایام پس از تجاوز دشمن آمریکایی صهیونی به میهن عزیزمان وجود این نگرانی بیشتر عیان شده است و هرمز به عنوان شاهرگ بیرقیب انرژی جهان، علاوه بر یادآوری اقتدار ایران، مسأله «اختلال در پایداری تأمین انرژی» در جهان را بیشتر از هرزمان پررنگ کرده است. در سوی دیگر، مجموع ذخایر و داراییهای هیدروکربوری ایران، «ثبات و تضمین پایداری در دسترسی به انرژی» را برای دهههای متوالی تضمین میکند.
ثبات در چشمانداز تأمین انرژی کشور در دهها سال آینده، عامل محرک و اطمینان بخش برای تدوین برنامههای توسعه اقتصادی و صنعتی است. به نظرم لازم است همه ما این واقعیت را باور کنیم که ذخایر انرژی امروز، پشتوانه نسل فردای ایران است تا بدون نگرانی به مسیر آبادانی ایران عزیز ادامه دهند.
اگر با این نگرش به مسأله ذخایر هیدروکربوری ایران نگاه کنیم، کشف هر ذخیره جدید و از جمله مخزن اخیر، یک نقطه قوت اساسی در معادلات آینده ایران است. با این حال اولویت مهم این است که کشورمان منابع انرژی را به سوی ایجاد ارزش افزوده هدایت کند. بهینهسازی مصرف، دائمیسازی فرهنگ استفاده بهینه و تحول بخشی در شیوههای مدیریت مصرف یک الزام اقتصادی و در نگرشی همزمان یک روش «شکرگزاری بابت نعمات خدادادی» است.
انتهای پیام/
