به نظر میرسد عصر جدید فضا وارد مرحلهای شتابان شده است؛ اسپیسایکس با ایالت لوئیزیانا توافق کرده تا این شرکت با سرمایهگذاری ۱۰۰ میلیارد دلاری، بزرگترین پایگاه فضایی جهان را بسازد؛ مجموعهای که در نهایت میتواند سالانه بیش از ۱۰ هزار پرتاب انجام دهد.
به نقل از نیواطلس، زمانی پرتابهای فضایی آنقدر نادر بودند که از تلویزیون پخش میشدند و تعداد پایگاههای پرتاب در جهان آنقدر کم بود که میشد آنها را با انگشتان یک دست شمرد. اما امروز شرایط کاملا متفاوت است. تعداد پایگاههای فضایی و پرتابها آنقدر افزایش یافته که دنبال کردن همه آنها تقریبا غیرممکن است. اسپیسایکس نیز طی چند سال، ماهوارههای بیشتری نسبت به مجموع ماهوارههای پرتاب شده در سراسر جهان طی نزدیک به ۷۰ سال گذشته به مدار زمین فرستاده است.
اکنون این روند در حال ورود به مرحلهای تازه است. اسپیسایکس قصد دارد ساخت مجموعهای موسوم به «استاربیس لوئیزیانا» (Louisiana Starbase) را آغاز کند.
بر اساس توافق این شرکت با ایالت لوئیزیانا، حدود ۵۰ هزار و ۵۰۰ تا ۵۲ هزار و ۶۰۰ هکتار، از زمینهای ساحلی نزدیک «پکان آیلند» در شهرستان ورمیلیون به یک مجتمع صنعتی پرتاب فضایی کاملا یکپارچه و خودکفا تبدیل خواهد شد.
هدف از احداث این مجموعه، گسترش عملیات موشک استارشیپ فراتر از محدودیتهای تاسیسات فعلی اسپیسایکس است.
این پایگاه، با رهایی از برخی محدودیتهایی که اسپیسایکس در کیپ کاناورال و تگزاس با آنها مواجه است، شامل ۱۰ سکوی پرتاب استارشیپ، تأسیسات پردازش و آمادهسازی موشک، بنادر کشتیرانی در آبهای عمیق، یک فرودگاه اختصاصی، نیروگاههای تولید برق و یک واحد فرآوری گاز طبیعی خواهد بود. گاز طبیعی محلی نیز برای تولید سوخت متان مایع مورد استفاده قرار میگیرد.
اهمیت این پروژه فقط به ابعاد آن محدود نمیشود. فناوری استارشیپ نیز به مرحلهای رسیده که در آخرین پرتاب، این فضاپیما توانست برای نخستینبار در اقیانوس هند فرودی نرم داشته باشد. فضاپیما پس از فرود آنقدر سالم بود که مانند یک بالن روی سطح آب شناور ماند و اسپیسایکس برای انتقال آن به جزیره کریسمس و بررسیهای بیشتر، مجبور شد یک عملیات بازیابی ویژه ترتیب دهد.
از سوی دیگر، طول عمر پیشرانهای قابل استفاده مجدد فالکون ۹ نیز بسیار فراتر از برآوردهای اولیه رفته است. در حالی که ابتدا تصور میشد این پیشرانها تنها برای حدود ۱۰ پرواز قابل استفاده باشند، در آخرین مأموریت، پیشرانی به کار گرفته شد که پیش از آن ۳۷ بار پرواز کرده بود.
تمام این تحولات نشان میدهد فناوری پرتاب فضایی با سرعت چشمگیری در حال پیشرفت است؛ به گونهای که حتی نرخ بالای پرتابهای امروزی ممکن است در مقایسه با آنچه در آینده در پیش است، بسیار ناچیز به نظر برسد.
برآوردها نشان میدهد استاربیس جدید، در صورت آغاز بهرهبرداری در حدود سال ۲۰۲۹، تعداد سکوهای عملیاتی اسپیسایکس را به ۱۵ سکو خواهد رساند و امکان انجام بیش از هزار مأموریت در سال را فراهم میکند.
شاید هزار پرتاب در سال رقم بسیار بزرگی به نظر برسد، اما هدف نهایی اسپیسایکس بسیار بلندپروازانهتر است: بیش از ۱۰ هزار پرتاب در سال و کنار گذاشتن کامل فالکون ۹ به نفع استارشیپ.
تحقق چنین هدفی به معنای آن است که موشکهایی با قابلیت حمل ۱۰۰ تن محموله میتوانند با نظمی مشابه پروازهای یک فرودگاه معمولی از زمین بلند شوند. چنین ظرفیتی میتواند راه را برای ایجاد ابرصورتهای فلکی ماهوارهای، ساخت آزمایشگاههای فضایی و حتی نگهداری پایگاههای دائمی روی ماه هموار کند؛ چیزی شبیه نحوه فعالیت امروزی ایستگاههای پژوهشی در قطب جنوب.
با این حال، داستان بزرگتر از خود اسپیسایکس است. این شرکت را میتوان به نوعی معادل قرن بیستویکمی مایکروسافت در دهه ۱۹۹۰ دانست؛ شرکتی که یکی از نخستین بازیگران موفق در یک مرز فناورانه جدید است. احتمالا شرکتهای دیگری نیز با جاهطلبیهای مشابه وارد این عرصه خواهند شد و تلاش خواهند کرد به کسبوکارهایی چندتریلیوندلاری تبدیل شوند؛ از ایجاد شبکههای ارتباطی بسیار پیشرفته گرفته تا ساخت سکونتگاههای خصوصی روی ماه و حتی اعزام مأموریتهای سرنشیندار خصوصی به مریخ.
