مسجد برای خداست یا برای ما؟

به گزارش خبرگزاری ایمنا، مسجد قرار است جایی باشد برای نزدیک‌تر شدن آدم‌ها به خدا؛ جایی که درهایش به روی همه باز باشد و کسی به خاطر ظاهر، شرایط زندگی یا تفاوت‌هایش احساس غریبی نکند، اما اگر رفتار آدم‌های مسجد، یک نوجوان را از همان جایی که باید مأمنش باشد فراری بدهد، دیگر مسئله فقط رفتار چند نفر نیست؛ مسئله، فاصله گرفتن از فلسفه‌ای است که مسجد برای آن ساخته شده است. «مسجد ممنوعه» نوشته محسن ذوالفقاری، دقیقاً دست روی همین نقطه حساس می‌گذارد.

داستان از یک نوجوان ویلچری آغاز می‌شود، اما خیلی زود از یک ماجرای شخصی فراتر می‌رود. دو شخصیت اصلی داستان، مخاطب را وارد فضای مسجدی می‌کنند که قرار است محل آرامش و ارتباط با خدا باشد، اما رفتار برخی آدم‌های آن، تصویری کاملاً متفاوت می‌سازد؛ آدم‌هایی که آن‌قدر خودشان را صاحب مسجد و متولی حقیقت می‌دانند که گاهی فراموش می‌کنند قرار نیست مسجد ملک شخصی آنها باشد.

ذوالفقاری برای بیان این نقد، سراغ لحن مستقیم و خطابه‌ای نرفته است. خبری از فصل‌های طولانی نصیحت و جمله‌های سنگین اخلاقی نیست. نویسنده حرفش را وسط داستان می‌زند؛ با موقعیت‌هایی که گاهی خنده‌دارند و گاهی تلخ. مخاطب ممکن است با کارهای اشی و محمدجواد بخندد، اما در ادامه همان خنده تبدیل به یک سؤال جدی می‌شود، اینکه نکند ما هم ناخواسته از همان آدم‌هایی باشیم که دیگران را از مسجد و دین دور می‌کنیم؟

همین ویژگی، «مسجد ممنوعه» را از … …