از آنجا که چنین مهمانیهای خصوصیای معمولاً در معرض دید عموم قرار نمیگرفتند، عکسهای این مراسم بعدها که منتشر شدند، توجه زیادی را به خود جلب کردند و این مهمانی را به یکی از بحثبرانگیزترین رویدادهای اجتماعی دهه ۱۹۷۰ تبدیل کردند.
حتی دعوتنامه مراسم نیز بخشی از این فضای غیرمعمول بود. نوشتههای آن به صورت وارونه چاپ شده بود و مهمانان برای خواندن متن باید از آینه استفاده میکردند. این طراحی با فضای هنری و سوررئال مراسم هماهنگ بود و از همان ابتدا حالوهوایی رازآلود به مهمانی میداد.
در سالهای بعد، همین تصاویر و نمادهای عجیب باعث شکلگیری تفسیرها، شایعات و نظریههای توطئه مختلفی درباره معنای پنهان این مراسم شد.
قلعه فرییر نیز برای این شب به شکلی نمایشی نورپردازی شده بود و نور نارنجی شدید، نمایی شبیه ساختمانی در میان شعلههای آتش ایجاد میکرد.
لباس مهمانان نیز کاملاً متفاوت بود. از آنها خواسته شده بود لباس رسمی شب به تن کنند، اما در کنار آن از سرپوشها و ماسکهای سوررئال و عجیب استفاده کنند؛ بهگونهای که ظاهر و حتی هویت معمول آنها تغییر کند.
این ایده از جنبش سوررئالیسم الهام گرفته بود؛ جریانی هنری که به رویا، تخیل، نمادپردازی و ترکیب عناصر غیرمنتظره علاقه داشت. میزبانان با ظاهری عجیب
ماریهلن دو روتشیلد و گای دو روتشیلد نیز با ظاهری کاملاً متفاوت در مراسم حضور داشتند. ماریهلن سرپوش بزرگی با الهام از شاخهای حیوانات بر سر گذاشته بود و قطرات اشک روی آن از جنس الماس بودند.
هنگامی که مهمانان وارد قلعه شدند، با فضایی کاملاً دگرگونشده روبهرو شدند. ساختمان با نورپردازی شدید نارنجی روشن شده بود و داخل عمارت نیز تارهای عنکبوت ابریشمی، مجسمههای عجیب و تزئینات نمایشی قرار داشتند که فضای آن را به صحنهای شبیه یک رؤیا تبدیل کرده بود. …
