سرمقاله اعتماد/ عفو عمومی‌ راهبردی ضروری برای ایران امروز | آخرین خبر

خبر موافقت با عفو و تخفیف مجازات گروهی از محکومان، به مناسبت میلاد پیامبر اکرم(ص) و امام جعفر صادق(ع)، خبری امیدبخش و شایسته استقبال است. توجه به گروه‌هایی چون محکومان جرایم غیرعمدی، زنان سرپرست فرزند، سالمندان، بیماران سخت‌درمان و زندانیان ناتوان از پرداخت جزای نقدی، نشانه تقویت نگاهی انسانی و اصلاحی در نظام قضایی است. باید از این تصمیم و از هر گامی که به کاهش رنج زندانیان و خانواده‌های آنان و فراهم ‌شدن امکان بازگشت انسان‌ها به زندگی عادی می‌انجامد، قدردانی کرد.اهمیت این رویکرد تنها در شمار کسانی نیست که آزاد می‌شوند یا از تخفیف مجازات برخوردار خواهند شد؛ پیام مهم‌تر آن، پذیرش این واقعیت است که می‌توان میان مجرمان خطرناک و خطاکاران، میان جرایم خشونت‌آمیز و رفتارهای کم‌خطر و میان پاسداری از امنیت جامعه و گشودن راه بازگشت انسان‌ها تفاوت گذاشت. همین گام ارزشمند می‌تواند زمینه تصمیمی فراگیرتر و ماندگارتر باشد: حرکت از عفوهای مناسبتی و معیاری به سوی عفو عمومی و آشتی ملی.گذار از عفوهای صرفا فهرستی به «عفو معیاری» تجربه‌ای درخور توجه است. در این شیوه، به جای تهیه فهرستی محدود از نام‌ها، ضوابطی کلی تعیین می‌شود و هر محکومی که واجد آن شرایط باشد، می‌تواند از عفو یا تخفیف مجازات برخوردار شود. چنین رویکردی، اگر دقیق، شفاف و بدون تبعیض اجرا شود، امکان بهره‌مندی شمار بیشتری از محکومان را فراهم می‌آورد و از اعمال سلیقه در گزینش افراد می‌کاهد.در عفو اخیر نیز در کنار گروه‌های گوناگون، به شماری از محکومان امنیتی واجد شرایط توجه شده است؛ اقدامی که می‌تواند نشانه‌ای از درک ضرورت تقویت همبستگی ملی باشد. کشور در سال‌های گذشته با رخدادهای تلخ، اعتراض‌های اجتماعی، منازعات سیاسی و شکاف‌های فزاینده روبه‌رو بوده است. تداوم نگاه صرفا کیفری به این رخدادها، نه زخم‌های گذشته را درمان می‌کند و نه اعتماد از دست ‌رفته را بازمی‌گرداند. ایران امروز بیش از ادامه مجازات‌ها، به کاستن از کینه‌ها و گشودن باب گفت‌وگو نیاز دارد.با این‌ همه، عفو معیاری، هر اندازه سودمند، پاسخ کامل به شرایط کنونی نیست.  …