بازار
ورود رسمی او به پهنه اشتغال از سال ۱۳۵۲ با پیوستن به سازمان رادیو و تلویزیون رقم خورد؛ همکاری مستمری که تا سال ۱۳۷۵ تداوم یافت و او را به یکی از ارکان مؤثر شورای عالی ویرایش صداوسیما تبدیل کرد. صلاحیت زبانی و دقت در ویرایش متون رسانه‌ای، وجهی دیوانی و منضبط به کارنامه نویسنده‌ای بخشید که در بیرون از مرزهای اداری، آزاد و رها به کالبدشکافی زبان شوخ‌طبعانه مردم کوچه و بازار می‌پرداخت.
از «اطلاعات کودکان» تا حجره صفا بخش «توفیق»
نخستین طبع‌آزمایی منظوم صلاحی در سن پانزده‌سالگی بر صفحات نشریه «اطلاعات کودکان» نشست، اما تحول راستین زیست ادبی او در بیست‌سالگی و در پیوند با هفته‌نامه «توفیق» پدید آمد. ملاقات با پرویز شاپور، استاد نام‌آشنای کاریکلماتور، مجرای فکری تازه‌ای برابر چشمان جوان جویای نام گشود. صلاحی در تحریریه توفیق نه‌تنها شیوه‌های گزنده‌گویی در لفاف نزاکت را آموخت، بلکه به کشف ظرفیت‌های کم‌نظیر تیپ‌سازی‌های ژورنالیستی نائل آمد.
طنز برای او هرگز تفننی سبک‌سرانه نبود؛ او با صراحت این هنر را سلاحی بُرنده برمی‌شمرد که نقاب فریبنده و بادکرده ساختارهای سیاسی و مناسبات پرتناقض اجتماعی را فرومی‌ریزد. صلاحی باور داشت که رسالت خطیر طنزپرداز، عیان کردن زشتی‌ها و فروریختن هیمنه تصنعی صاحبان ادعاست؛ رویکردی که وی را به چهره‌ای پیشتاز در نشریات جریان‌ساز پس از انقلاب همچون «گل‌آقا»، «آدینه»، «دنیای سخن»، «کارنامه» و «بخارا» بدل ساخت:
شنیدم گفت روباهی به شیری
مواظب باش دمبم را نگیری!
که در پیش مقام من تو پستی
بکش آه و بزن بر سر دو دستی!
به دنیا آورم اولاد و اطفال
دو بار ای بینوا در طول هر سال
ولیکن دیگران زایند یک‌بار
شوند آن گاه مثل شاخ بی‌بار! …
