این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
پیکرهها در مرز واقعیت و انتزاع ایستادهاند؛ نه آنقدر مشخص که نامگذاری شوند و نه آنقدر مبهم که نادیده بمانند. این تعلیق، میدان آزادی مخاطب است. من از قطعیت پرهیز میکنم تا فضا برای تفسیرهای شخصی، متضاد و حتی خصوصی گشوده بماند. اثر، زمانی کامل میشود که نگاه مخاطب آن را به تجربهای یگانه بدل کند. تعادل در آثار من قطعی نیست؛ ایستادن همیشه با خطر فروپاشی همراه است. این ناپایداری، بازتاب وضعیت زیستن معاصر است: بدنهایی که میخواهند بایستند، حرکت کنند، بیندیشند و گاهی در خود فرو روند. چارچوبها چه فلزی، چه ذهنی هم میتوانند پناه باشند و هم محدودیت. من آنها را بهمثابه پرسش میسازم، نه پاسخ.من به احساسی متعهد هستم که در بیان نمیگنجد. اگر اثری بتواند پیش از فهم، لمس کند؛ پیش از توضیح، مکث ایجاد کند؛ و پیش از توافق، گفتوگو برانگیزد، … …
