بازار
«فرانسوی‌ترین چیزی که تا به حال دیده‌ام» تصویر زوجی بود که در کافه‌ای در پیاده‌رو شراب می‌نوشیدند و احتمالاً دربارۀ ژان‌پل سارتر بحث می‌کردند، درحالی‌که آن سوی بلوار، آتشی که معترضان برافروخته بودند زبانه می‌کشید. متأسفانه ویدئوی منتشرشده در ایکس متعلق به سه سال پیش بود، اما با حال‌وهوای هفتهٔ گذشته کاملاً جور درمی‌آمد.
از آنجا که در سرود ملی فرانسه عبارت «Aux armes, citoyens!» به معنای «ای شهروندان، پیش به سوی سلاح!»، آمده است، اگر جوانان فرانسوی هر از گاهی تصمیم بگیرند صحنه‌هایی انقلابی را بازآفرینی کنند، نباید تعجب کرد. حین نوشتن این یادداشت، مدارس فرانسه در آتش می‌سوزند ــ‌دانش‌آموزان دبیرستانی آن‌ها را به آتش کشیده‌اند، دانش‌آموزانی که می‌گویند خواهان سرمایه‌گذاری بیشتر در آموزش هستند، اما به دلیلی نامعلوم تصور می‌کنند می‌توانند با پر کردن خیابان‌ها از زباله، آتش زدن آن‌ها، تکان دادن پرچم‌های فلسطین و درگیری با پلیس به این هدف برسند.
تجسم‌های تازهٔ سان‌کولوت‌ها، انقلابیون تندرو انقلاب فرانسه، با تمام قوا به میدان آمده‌اند ــ‌هرچند، درست مانند سال ۱۹۶۸، پوشش و لباسشان بسیار شیک است. یکی از دوستان بدبینم با لحنی طعنه‌آمیز می‌گفت همان‌قدر که نخستین مراسم عشای ربانی برای یک کاتولیک جوان رومی اهمیت دارد، نخستین مانیفستیشن، تظاهرات خیابانی، نیز برای یک جوان پاریسی مهم است: آیینی برای گذار به بزرگ‌سالی.
بااین‌حال، ماجرا فقط به فرانسه محدود نمی‌شود. جوانان در مادرید هم به خیابان‌ها آمده‌اند و به گفتۀ خودشان، از تشدید بحران مسکن خشمگین‌اند. در بروکسل نیز مسئلۀ اصلی و جنجال‌برانگیز، کاهش بودجۀ دولت است.
پس در اروپا چه خبر است؟ …
