از این منظر، ایران میتواند در کنار تامین نیاز داخلی، به یکی از مراکز مهم تجارت و فرآوری غلات در منطقه تبدیل شود؛ ظرفیتی که همکاری با روسیه میتواند زمینه فعال شدن آن را فراهم کند. مساله فقط واردات گندم نیست
ایران در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۴ میلیون تن گندم تولید کرده و برآورد فائو از نیاز وارداتی کشور در سال زراعی ۲۰۲۶-۲۷ حدود ۲.۵ میلیون تن است. بنابراین، صحبت از واردات گندم روسیه نباید این تصور را ایجاد کند که قرار است نیاز داخلی از طریق افزایش واردات تامین شود. بحث اصلی، استفاده از ظرفیتهایی است که در حال حاضر در بخش صنعت و انبارداری کشور بلااستفاده ماندهاند.
براساس آمارهای منتشرشده از سوی مسوولان صنعت آرد، ظرفیت اسمی کارخانههای آرد کشور حدود ۲۷ میلیون تن است، در حالی که ظرفیت عملیاتی آنها نزدیک به ۱۲ میلیون تن برآورد میشود. این فاصله نشان میدهد که بخش قابل توجهی از سرمایهگذاری انجامشده در این صنعت هنوز به فعالیت اقتصادی متناسب با ظرفیت خود نرسیده است. در چنین شرایطی، واردات موقت گندم از روسیه، فرآوری آن در کارخانههای داخلی و صادرات محصول نهایی میتواند راهی برای فعال کردن بخشی از این ظرفیت باشد.
البته مزیت این الگو فقط به تولید آرد محدود نمیشود. گندم وارداتی میتواند به آردهای تخصصی، ماکارونی، بیسکویت و سایر محصولات غذایی تبدیل شود. در این صورت، ایران بهجای فروش یا صادرات مجدد یک کالای خام، بخشی از ارزش افزوده زنجیره تولید را در داخل کشور ایجاد میکند؛ ضمن اینکه فعالیت کارخانهها، انبارها، شرکتهای حملونقل و صنایع بستهبندی نیز رونق میگیرد. روسیه میتواند تامینکننده باشد، ایران مرکز فرآوری …


دانلود از کافه بازار










































