این پدیده، سوالی اساسی را مطرح میکند: اگر قطبها جابهجا شوند، حیواناتی که برای بقا به این قطبنمای طبیعی وابستهاند، چگونه میتوانند زنده بمانند؟
پروفسور اریک وارنت، زیستشناس دانشگاه لوند سوئد، یکی از دانشمندانی است که به دنبال پاسخ این پرسش بوده است. او در گفتوگو با وبسایت علمی آیافالساینس، این مسئله را یک «سوال کلاسیک و قدیمی» در حوزه تخصصی خود توصیف میکند و معتقد است که اگرچه نمیتوان به طور قطعی به آن پاسخ داد، میتوان براساس دانش فعلی، حدسهای منطقی زد.
وارنت برای یافتن پاسخ، یکی از شگفتانگیزترین مهاجرتهای حیوانات را مطالعه کرده است: شبپره بوگونگ استرالیا. این شبپرهها، سالانه مسافتی حدود ۹۶۵ کیلومتر را به سوی کوههای استرالیا پرواز میکنند تا در غارهای مرتفع و خنک، از گرمای تابستان در امان بمانند.
نکتهی جالب اینجاست که هر شبپره، فقط یک بار این مسیر را طی میکند و این حشرات کوچک، برخلاف بسیاری از حیوانات مهاجر، نه از راهنمایی شبپرههای مسنتر و باتجربه استفاده میکنند و نه مسیرهایی تکراری و آشنا را دنبال میکنند. هر شبپره، برای اولین و آخرین بار، این سفر را به تنهایی و بدون هیچ الگوی قبلی انجام میدهد.
وارنت ثابت کرده است که شبپرههای استرالیایی برای جهتیابی، هم از میدان مغناطیسی و هم از درخشانترین بخش کهکشان راه شیری استفاده میکنند. اما اگر میدان مغناطیسی تغییر کند، این حشرات کوچک با چه چالشی روبرو میشوند؟
اگرچه امکان مطالعهی مستقیم این پدیده وجود ندارد، وارنت سه دلیل اصلی را برای خوشبینی نسبت به بقای گونههای مهاجر ارائه میدهد: …
