برای مخاطبان خارج از ایران شایسته است یادآوری کنیم؛ ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، شناخته شده در جهان غرب با نام Avicenna، پزشک، فیلسوف و دانشمند ایرانی بود که از ۹۸۰ تا ۱۰۳۷ میلادی در ایران و گستره فرهنگی ایران آن روزگار زندگی و فعالیت کرد. اثر مشهور او، قانون در طب (The Canon of Medicine)، قرن ها از مهمترین منابع پزشکی در بخش هایی از جهان بود. اما اهمیت ابن سینا تنها در تاریخ پزشکی نیست؛ او نماد پیوند علم، فلسفه، اخلاق و شناخت انسان است. شاید به همین دلیل، انتخاب روز بزرگداشت او به عنوان روز پزشک، هنوز می تواند معنایی عمیق داشته باشد.
امروز پزشکی ایران، در کنار دستاوردهای علمی و خدمات ارزشمند خود، با تناقض های جدی رو به روست. جامعه در لحظه بیماری، اضطراب و بحران به پزشک نیاز دارد؛ اما پزشک، به ویژه پزشک جوان و دستیار تخصصی، گاه خود را خسته، بی ثبات، کم شنیده شده و بی پناه احساس می کند. از او انتظار ایثار وجود دارد، اما درباره کیفیت زندگی و شرایط کارش کمتر گفت و گو می شود. از او پاسخ گویی خواسته می شود، اما در بسیاری از تصمیم هایی که مستقیماً آینده حرفه ای او و کیفیت خدمات به مردم را تعیین می کند، مشارکت مؤثری ندارد.
شاید مهمترین پرسش روز پزشک امروز این باشد: چگونه می توان از پزشک انتظار داشت اعتماد و آرامش را به جامعه بازگرداند، در حالی که بخشی از جامعه پزشکی خود اعتمادش را به فرایندهای تصمیم گیری و آینده حرفه ای خویش از دست داده است؟
پزشکی بدون سرمایه اجتماعی پایدار نمیماند …
