این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
جام جم آنلاین: سینما همواره ما را با پرسشهای اخلاقی روبهرو میکند؛ حتی زمانی که فیلمساز مستقیماً به این موضوع نمیپردازد. انتخاب شخصیتها، نوع مواجهه با واقعیت، نحوه نمایش رنج انسانها و حتی پایانبندی یک فیلم میتواند نوعی نگاه اخلاقی همراه خود داشته باشد. در سینمای ایران نیز بسیاری از فیلمهای ماندگار، بهجای آنکه بهطور مستقیم درباره خوبی و بدی بگویند، مخاطب را در موقعیتهایی قرار دادهاند که ناگزیر است در باورهای خود بازنگری داشته باشد. از تلاش کودکانه شخصیتهای فیلمهای عباس کیارستمی برای انجام یک کار بهظاهر ساده تا تعارضهای پیچیده شخصیتهای اصغر فرهادی، همچنین از مفهوم ایثار در آثار ابراهیم حاتمیکیا تا مواجهه با فقر و کرامت انسانی در سینمای مجید مجیدی و مسائل اجتماعی و نسلی در آثار رسول صدرعاملی، اخلاق همیشه یکی از لایههای قابل تأمل در سینمای ایران بوده است. اما پرسش اینجاست که اخلاق در سینما بهطور دقیق چه معنایی دارد؟ آیا فیلمساز موظف است ارزشهای اخلاقی جامعه را تقویت کند؟ سینما تا چه اندازه میتواند در شکلگیری حساسیتهای اخلاقی جامعه مؤثر باشد؟برای پاسخ به این پرسشها با دکتر پژمان دادخواه، استاد دانشگاه و پژوهشگر مطالعات سینمای ایران گفتوگو کردهایم که در ادامه از نظر میگذرانید.
وقتی از اخلاق در سینما صحبت میکنیم، منظور چیست؟ آیا همیشه باید بهدنبال پیامهای اخلاقی در داستان فیلمها باشیم؟ …


دانلود از کافه بازار







































