بازار
حیدر حیدری برای دوستان و همکارانش فقط یک محیط‌بان باسابقه نبود؛ «عمو حیدر» بود، مردی که سال‌ها در کوه و دشت‌های لرستان از طبیعت و حیات‌وحش پاسداری کرد و تجربه‌هایش را به نسل جوان‌تر محیط‌بانان سپرد. او در یکی از روزهای کاری دچار عارضه جسمانی و سکته وسیع مغزی شد و از دنیا رفت؛ اما خانواده‌اش در میان سنگین‌ترین لحظه‌های سوگ، با اهدای اعضای قابل‌پیوند بدن او موافقت کردند تا زندگی در وجود انسان‌های دیگری ادامه پیدا کند.
سنگین‌ترین کار دنیا شاید برداشتن قلم برای نوشتن از کسی باشد که رفتنش، جای خالی بزرگی در دل آدم‌های زیادی بر جا گذاشته است. حیدر حیدری را بسیاری از دوستان و همکارانش با نامی صمیمی‌تر می‌شناختند: «عمو حیدر»؛ نامی که فقط یک خطاب نبود، بلکه از احترام، نزدیکی و محبتی می‌آمد که در سال‌های زندگی و کار در دل اطرافیانش ساخته بود.
عمو حیدر را کمتر می‌شد بی‌لبخند دید. شور و سرزندگی‌اش فقط در چهره‌اش نبود؛ در شیوه حرف‌زدنش، در برخوردش با دیگران و در گرمایی که با حضورش به جمع می‌داد، خودش را نشان می‌داد. همین سادگی و صمیمیت بود که باعث می‌شد نامش برای خیلی‌ها فقط نام یک همکار یا محیط‌بان نباشد.
۲۵ سال در مسیر حفاظت
حیدر حیدری اهل و ساکن خرم‌آباد بود و نزدیک به ۲۵ سال از عمر حرفه‌ای‌اش را در محیط‌بانی و حفاظت از طبیعت و حیات‌وحش لرستان گذراند. بخشی از این سال‌ها در منطقه حفاظت‌شده «سفیدکوه» سپری شد؛ جایی که حفاظت از طبیعت نه کاری پشت میز، بلکه راه‌رفتن در دل کوه و دشت و تاب‌آوردن آفتاب، سرما، باد و باران است.
«۲۵ سال خدمت» روی کاغذ فقط یک عدد است؛ اما پشت این عدد، سال‌هایی ایستاده که با صبح‌های زود، مسیرهای دشوار، گشت‌های طولانی و لحظه‌های بی‌شمار مراقبت گذشته‌اند؛ سال‌هایی که کسی باید راه می‌افتاد تا جایی، چیزی و جانی بی‌پناه نماند. …
