این اثرِ نگارگری نمونه‌ای شاخص از پیوند سنجیده‌ی سنت نگارگری ایرانی با حساسیت‌ها و خوانش‌های معاصر است؛ اثری که نه در تقلید صرف از گذشته متوقف می‌شود و نه از ریشه‌های هویتی خود گسست می‌یابد، بلکه با بازتعریف زبان بصری، معنا و فرم، به روایتی امروزین دست می‌یابد.

نقاشی بانوی فرعون عمر النجدی، پلی است میان اسطوره فرعونی، واقعیت معاصر و دغدغه‌های جهانی انسان؛ کنایه جذاب استاد نقاش، انتخاب اسم «بانوی فرعون» به‌جای خود فرعون برای این تابلوست که نگاهی انتقادی به روایت‌های مردسالارانه تاریخ رسمی ست و نقش بنیادین زن را در تداوم تمدن و هویت برجسته می‌کند.

محمدرضا ابراهیمی موزیسین شناخته شده برای اثر ایران، شعر بی پایان ، بیتا وکیلی که در کلکسیون رها گالری نگاهداری می شود، موسیقی اختصاصی ساخته است؛ ابراهیمی ترانه ای نیز برای این اثر سروده و خودش آن را اجرا کرده است.

این نقاشی استاد زنده یاد فرامرز پیلارام، نمونه‌ای کم‌نظیر از ترکیب خط، رنگ، ریتم، بافت و آیین در هنر مدرن ایران است. اثر نشان می‌دهد چگونه پیلارام توانست زبان خط را به زبان نقاشی تبدیل کند؛ زبانی که نه روایت‌گر متن است، نه صرفاً انتزاعی، بلکه حافظ حافظهٔ فرهنگی ایران در قالب مدرنیسم.

ترکیب مسجد ابوظبی (سنت) و برج‌ها (مدرنیته) نوعی گفتمان هویتی امارات را بازآفرینی می‌کند؛ اماراتی که از دل خاک برمی‌خیزد و با آسمان پیوند دارد؛ نقاشی بیتا وکیلی که در کلکسیون رها گالری خاورمیانه است، نشان می دهد امارات امروز، نتیجه همزیستی سنت و فناوری، ایمان و توسعه، معماری اسلامی و نوآوری جهانی است، …