«کودک صحرا» داستان سان، نوجوان ۱۵ سالهای است که رسالت خود را در میان دنیای بزرگسالانه پدربزرگش جستوجو میکند، از دنیا کودکانه خود فاصله میگیرد و پا به جهانی میگذارد که شاید در آن بازه سنی فشارهای زیادی را به او متحمل کرده است.
او در ادامه با حضور در مقابل رسانهها روایتگر کتابی میشود که از افسانههای پدربزرگش نوشته و راهِ نیمه تمام آن را به پایان رسانده است. این افسانه به دنیا هادارا، کودکی ۲ ساله پا میگذارد که در طوفان شن گم شده، توسط گلهای شترمرغ نجات پیدا میکند و بزرگ میشود، اما سفر سان به صحرا برای شرکت در مراسمی، او را به حقیقتی بزرگتر از آنچه تصور میکرد، رهنمون میکند.
در حالی که سان سفر خود را به صحرا آغاز میکند با واقعیتی روبهرو میشود؛ واقعیتی که هر لحظه او را به اشتیاق برای به پایان رساندن داستان وا میدارد. پدربزرگ سان در دفترچه خاطراتی که از خود به جا گذاشته بود تنها توصیفگر یک افسانه از دل صحرا نبود؛ بلکه تجربه زیسته خود را در روند فیلمسازی در دل صحرا به تحریر درآورده بود؛ تجربهای توام با حس مسوولیت نسبت به داستانِ کودکی که جاودانه شد.
ریشه در واقعیت؛ فراتر از یک افسانه
برخلاف بسیاری از داستانهای مشابه مانند «موگلی» (Mowgli) یا «تارزان» (Tarzan)، «کودک صحرا» ریشه در واقعیت دارد. داستان هادارا بر اساس روایتی شفاهی از صحرا غربی و کتاب «هادارا، کودک شترمرغ» از نویسنده سوئدی مونیکا زاک (Monica Zacc) ساخته شده است. در اوایل قرن بیستم، کودکی در طوفان شن از کاروان خانوادهاش جدا شد و حدود ۱۰ سال توسط شترمرغها در بیابان بزرگ شد. او بعدها به جامعه بازگشت، ازدواج کرد و صاحب فرزند شد، اما سرانجام تصمیم گرفت دوباره به زندگی در میان شترمرغها بازگردد. این مستند بودن، به فیلم عمقی میبخشد که فراتر از یک قصه تخیلی است و پرسشی اساسی مطرح میکند: در وجود انسان چه چیز ذاتی و چه چیز اکتسابی است؟
روایتی دوگانه از افسانه و واقعیت در «کودک صحرا» …
