مک لارن F1 و S1 در دو دوره متفاوت متولد شده اند، اما شباهت های مهندسی میان آن ها قابل توجه است. هر دو از موتور V12 تنفس طبیعی، گیربکس دستی، سیستم انتقال قدرت محور عقب، ساختار مونوکوک فیبر کربنی و سه صندلی با موقعیت رانندگی مرکزی بهره می برند. در هر دو خودرو نیز کاهش وزن و حذف اجزای غیرضروری از اولویت های اصلی بوده است.
مک لارن F1 به یک موتور 6.1 لیتری 12 سیلندر ساخت بخش موتوراسپرت ب ام و مجهز بود که 627 اسب بخار قدرت تولید می کرد. در مقابل، S1 به یک موتور 4.2 لیتری 12 سیلندر ساخت کازورث مجهز شده است که توانایی تولید حداکثر 690 اسب بخار را دارد و می تواند تا 12100 دور در دقیقه دور بگیرد.
با وجود تفاوت های فنی و فناوری میان این دو خودرو، فلسفه اصلی تغییر نکرده است. گوردون موری همواره بر این باور بوده که یک سوپراسپرت موفق نباید صرفا به دنبال اعداد بزرگ تر در قدرت و سرعت باشد؛ بلکه باید با حذف هر چیزی که ضروری نیست، تجربه رانندگی را در مرکز توجه قرار دهد.
همین رویکرد یکی از عوامل اصلی تبدیل مک لارن F1 به یک خودروی افسانه ای بود و اکنون S1 تلاش می کند همین ایده را در نسل جدید خودروهای اسپرت دنبال کند.
مک لارن تنها 107 دستگاه از نسخه های جاده ای F1 تولید کرد و تولید S1 نیز به 64 دستگاه محدود خواهد شد.
در نهایت، اگرچه S1 از نظر زمانی و فناوری فاصله زیادی با مک لارن F1 دارد، اما وجود موتور 12 سیلندر تنفس طبیعی، گیربکس دستی، موقعیت رانندگی مرکزی و تمرکز شدید بر کاهش وزن نشان می دهد که گوردون موری همچنان به همان فلسفه قدیمی وفادار است؛ فلسفه ای که شاید جانشین واقعی F1 را نه در خودرویی سریع تر و قدرتمندتر، بلکه در خودرویی تعریف کند که همان دلایل خاص و متفاوت بودن F1 را ادامه می دهد.
خودروی نقره ای رنگ مک لارن است. …
