این جمله را مردی گفته بود که سال‌ها در کوهستان‌های خائیز، میان صخره‌ها و در مسیر شکارچیان مسلح، از حیات وحش حفاظت می‌کرد. هدایت‌الله دیده‌بان هنوز زنده بود که از آینده تاریک شغلش حرف زد؛ از حقوق اندک، زندان رفتن همکاران، نبود حمایت و خطر درگیری‌هایی که در آنها نه دوربینی هست و نه شاهدی. چند ماه بعد، در سیزدهم خرداد ۱۴۰۴، خودش هدف گلوله شکارچیان قرار گرفت. انگار آنچه از آن می‌ترسید، سرانجام به سراغ خودش آمده بود.
هدایت‌الله دیده‌بان ۵۸ سال داشت که هدف شلیک مستقیم و هدفمند گلوله قرار گرفت و در راه پاسداری از محیط زیست ایران جان باخت. سال‌های زیادی از زندگی‌اش را در منطقه حفاظت‌شده خائیز گذرانده و در سال ۱۳۹۴ نیز به عنوان محیط‌بان برگزیده کشور انتخاب شده بود. او از دشواری شغلش با لحنی حرف می‌زد که بیشتر از آنک ه شبیه شکایت باشد، شبیه هشدار بود.
می‌گفت محیط‌بان باید ساعت چهار صبح از خواب برخیزد، اسلحه و کوله‌پشتی بردارد و راهی کوه شود. او می‌گفت در ارتفاعات، وقتی شکارچیان صورتشان را می‌پوشانند و اسلحه به دست می‌گیرند، نه شاهدی برای اثبات ماجرا وجود دارد و نه دوربینی که نشان دهد چه کسی ابتدا شلیک کرده است.
دیده بان از تجربه تلخ سال ۱۳۸۹ نیز گفته بود؛ از درگیری با گروهی از شکارچیان مسلح و همکارش که پس از آن حادثه پنج سال و هشت ماه درگیر دادگاه شده بود و با ضمانت خانواده‌اش آزادی را به دست آورد.
دیده‌بان در همان گفت‌وگو گفته بود دریافتی‌اش کمتر از ۱۰ میلیون تومان است. مردی که مسئولیت حفاظت از بخشی از طبیعت ایران را بر عهده داشت، از حقوقی سخن می‌گفت که با دشواری و خطر شغلش تناسبی نداشت.
سیزدهم خرداد ۱۴۰۴، وقتی گزارشی درباره حضور شکارچیان غیرمجاز رسید، او بار دیگر راهی مأموریت شد و این بار اما بازنگشت. گلوله‌ای مستقیم به سرش اصابت کرد و زندگی محیط‌بانی که بارها درباره ناامنی همکارانش هشدار داده بود، پایان یافت.
او که بارها هشدار داده بود زندگی محیط بانان ایرانی هر روز در خطر است در حال ماموریت برای ایران به قتل رسید. اسلحه نه بی هدف که مستقیم سر او را نشانه گرفته بود. …
دانلود از کافه بازار
