در بخشهایی از جنگل چیتگر، درختانی دیده میشوند که پوستشان تا ارتفاعی که معمولاً دست انسان به آن میرسد، کنده شده است. بسیاری از این درختان دیگر سرسبزی و توان سابق را ندارند و بهشدت خشک شدهاند. از بین رفتن پوست، روند خشکیدگی را نیز تشدید میکند و درخت را در برابر آفات آسیبپذیرتر میسازد.
اما این فقط بخشی از ماجراست. در برخی نقاط، نشانههایی از خراشهای عمیق روی تنه درختان دیده میشود؛ خراشهایی که به نظر میرسد با ابزار نوکتیز ایجاد شدهاند. از محل این زخمها، شیره یا رزین درخت بیرون زده است. رزین یکی از مهمترین ابزارهای دفاع طبیعی درخت در برابر سوسکهای پوستخوار است و میتواند مانع نفوذ آفت به بافت درخت شود.
تعداد درختانی که با چنین زخمهایی مواجه شدهاند، کم نیست. در لابهلای درختان میتوان نمونههای متعددی را مشاهده کرد؛ موضوعی که این پرسش را ایجاد میکند که آیا این آسیبها صرفاً نتیجه عوامل طبیعی است یا پای دخالت انسانی نیز در میان است. آغاز بحران از کمآبی
بخش عمدهای از درختان جنگل چیتگر را کاجها و دیگر سوزنیبرگهایی تشکیل میدهند که بسیاری از آنها در دهه ۴۰ شمسی کاشته شدهاند. این درختان با تشدید تنش آبی در تهران، بهتدریج ضعیف شدند.
در سال ۱۴۰۱، همزمان با تشدید بحران آب، شهرداری منطقه ۲۲ نتوانست حقآبه مورد نیاز درختان چیتگر را بهطور کامل تأمین کند. طبق گزارشهای آن دوره، میزان حقآبه حتی تا یکپنجم کاهش پیدا کرد.
ضعیفشدن درختان، شرایط مناسبی را برای گسترش سوسک پوستخوار کاج مدیترانهای فراهم کرد. این آفت معمولاً بهعنوان یک آفت ثانویه شناخته میشود؛ به این معنا که بیشتر به سراغ درختانی میرود که پیش از آن بر اثر عواملی مانند خشکسالی و تنش آبی ضعیف شدهاند. …
