طاهری کار حرفهایاش را از اواخر دهه هفتاد و با نشریات دانشجویی شروع کرد و کمی بعد به موسسه «گلآقا» رفت؛ جایی که زیر نظر زندهیاد محمدرفیع ضیایی با فضای کاریکاتور مطبوعاتی بیشتر آشنا شد. علاقهاش به انیمیشنهای کلاسیک والت دیزنی و «پلنگ صورتی» هم بخشی از مسیر کاریاش را شکل داد؛ از کارگردانی انیمیشن در موسسه گلآقا و فیلمفریم گرفته تا مدیریت هنری نشر «هوپا» و راهاندازی «استودیو اپاد» در حوزه تصویرسازی و تبلیغات. با این حال، برای بسیاری از مخاطبان، نام او بیش از هر چیز با «دیریندیرین» و فعالیتش به عنوان کارگردان هنری این مجموعه شناخته میشود.
در گفتوگوی پیشرو، با سلمان طاهری درباره وضعیت امروز کاریکاتور و تغییراتی که فضای مجازی در این حوزه ایجاد کرده، صحبت کردهایم؛ از کوتاه شدن عمر آثار و تغییر شکل مخاطب گرفته تا دشواری نقد مسئولان در رسانههایی که خودشان با محدودیت و خودسانسوری روبهرو هستند. بخش دیگری از این گفتوگو هم به وضعیت اقتصادی کارتونیستها و روزگار سخت رسانههای کاغذی اختصاص دارد؛ اینکه یک هنرمند مستقل امروز چطور میتواند از این راه به کارش ادامه دهد.
کاریکاتور امروز در جامعه ایران چه جایگاهی دارد؟ آیا هنوز میتواند مثل گذشته روی افکار عمومی اثر بگذارد؟
امروز کاریکاتور مطبوعاتی (کارتون) مثل بسیاری رسانههای دیگر از شبکههای اجتماعی متاثر شده است. ولی فکر میکنم کارتون به دلیل خاصیتی که در خودش هست، یعنی بیان تصویری سریع و آسان، با شبکه اجتماعی سازگار است و دوام آورده است. بنابراین همچنان کارتونهایی که به مسائل جدی و فراگیر (ترندها) میپردازند و بهروز منتشر میشوند به دست مخاطبان میرسند.
…
