یار کمکی، نه رقیب!

گروه گزارش؛ مرجان قندی:  روی صندلی‌اش میخکوب شده و به جدولی خیره مانده که هوش مصنوعی بر اساس داده‌هایی که دریافت کرده در چند ثانیه برایش درست کرده است. این کار تخصص او بوده، اما حالا ابزاری بدون هیچ سابقه کاری آن را در یک چشم‌برهم‌زدن انجام داد. در گوشه‌ای از ذهنش، سؤالی مدام می‌چرخد: «اگر این تازه‌وارد بی‌روح، کار من را در کسری از ثانیه انجام می‌دهد، نقش من چیست؟»

این روزها دلهره جا افتادن استفاده از هوش مصنوعی دیگر فقط یک ترس صنفی ساده نیست. این اضطراب و دلهره از مرزهای از دست دادن شغل عبور کرده و به هسته مرکزی هویت و احساس ارزشمندی آدم‌ها نفوذ کرده است. ریشه این ترس، بیش از هر چیز از بلاتکلیفی می‌آید؛ همان وضعیت معلقی که ذهن را به سمت فاجعه‌انگاری می‌کشاند. برای بسیاری، شغل فقط منبع درآمد نیست؛ ویترین هویت آنهاست. وقتی امنیت شغلی از بین می‌رود، در واقع موجودیت فرد در فضای کار نیز زیر سؤال می‌رود. وقتی سرعت تغییرات فناوری‌های روز از توان انطباق ذهن پیشی می‌گیرد و سازمان‌ها هم برنامه‌ای برای همسویی ندارند، این دلهره به یک بحران روان‌شناختی تبدیل می‌شود. حمیده بیاور، روان‌شناس، با اشاره به تفاوت تاریخی ورود ماشین‌ها و ظهور فناوری‌های نوین معتقد است می‌توان از تله‌ مقایسه با هوش مصنوعی رها شد و این فناوری جدید را به‌جای رقیب به بازوی کمکی هر شغلی تبدیل کرد. …