زهرا طیبی| «اگر بمبی که هیروشیما را نابود کرد، در مرکز شهر تهران منفجر میشد...» چه خساراتی برجای میگذاشت؟ این همانندسازی و ایجاد این تصور در ذهن مخاطب که اگر تهران نیز مانند هیروشیما گرفتار بمب اتم میشد، چه گستره تخریبی داشت، به طور واضح نوعی عادیسازی از حمله اتمی در دل خود دارد. اگرچه این اولینبار نبود که اینترنشنال چنین اظهاراتی را مطرح میکرد؛ بلکه مکرراً عادیسازی نسبت به اهداف جنگ توسط آن صورت گرفته است و البته تنها رسانه صهیونیستی اینترنشنال نبود که از حمله اتمی به ایران میگفت. کمی پیش از آن، یاسمین پهلوی همسر کارگزار موساد، در استوری اینستاگرامیاش تصویری از ژاپن 80 سال بعد از بمباران اتمی هیروشیما منتشر کرد که کشوری توسعهیافته و پیشرفته است. مرور رویدادهای هیروشیما و این همانیسازی آن با ایران این گمانه را پررنگ میکند که پای چیزی فراتر از یک تولید رسانهای یا موضعگیری رسانهای در میان است.
در واقعیت پای یک پروژه علیه ملت ایران وسط است که در گام اول به دنبال آن است که با تولید محتوا در مورد بمباران اتمی هیروشیما و این همانیسازیاش با جنگ ایران، بمباران اتمی را برای ملت ایران عادیسازی کند و حتی حمله اتمی را نه صرفاً اقدامی نابودکننده بلکه نجاتدهنده و پیامآور صلح بداند. درست مشابه روایتی که در ماجرای بمباران اتمی هیروشیما از جانب آمریکا تکرار میشد. بااینهمه، تروریسم رسانهای که مجدداً در میانه هجمه و فشارهای اقتصادی از عملکرد بازوی رسانهای اینترنشنال بیرونزده، این گزاره را اثبات کرد که دشمنان ملت ایران، این بار عریانتر و بیواسطهتر از دفعات گذشته، جنگ را علیه «ملت ایران» آغاز کردهاند. اکنون آنها در مرحله عادی کردن حمله اتمی نسبت به ایران قرار دارند و فارغ از آنکه این اتفاق، پایی در واقعیت داشته باشد یا خیر، کارویژه اصلی، هویتزدایی و ملیت زدایی از ایرانیان نسبت به هرگونه تجاوز و حمله خارجی است.
پروژه عادیسازی به بمباران اتمی رسید …
