ائتلاف مکه در صورتی تحول مثبتی خواهد بود که بتواند جایگزینی برای ساختار امنیتی تحت رهبری آمریکا قلمداد شود. اما اگر صرفا مکمل آن ساختار باشد، با راهبرد تقسیم بار مسئولیت‌های واشنگتن همسو شود و در برابر ایران قرار گیرد، به تحولی منفی تبدیل خواهد شد. متاسفانه در شرایط کنونی، گرایش دوم دست بالا را دارد؛ آن هم به سه دلیل:
۱. ائتلاف مکه با راهبرد آمریکا همسو است.
دکترین ترامپ که در پی تثبیت برتری آمریکا بر نیمکره غربی است، این سیاست انتقال بخشی از مسئولیت‌های واشنگتن در اروپا و غرب آسیا به متحدان این کشور را نیز دنبال می‌کند. به همین دلیل، این رویکرد «راهبرد تقسیم بار مسئولیت‌ها» نام گرفته است.
واکنش مقام‌های آمریکایی به ائتلاف مکه نیز با همین رویکرد همخوانی دارد. گفته می‌شود دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، از این توافق استقبال کرده و آن را نشانه‌ای از آمادگی کشورها برای پذیرش مسئولیت بیشتر در قبال دفاع از خود دانسته است. جیمز جفری، سفیر پیشین آمریکا، نیز ظاهرا با اشاره به تعهدات واشنگتن در قبال چین و ایران، این توافق را «ایده‌ای خوب» توصیف کرده است.
در عمل، آمریکا بخشی از بار امنیتی را که پیشتر در قبال عربستان سعودی و کشورهای حاشیه خلیج فارس بر عهده داشت، به ترکیه منتقل می‌کند.
۲. ائتلاف مکه مکمل ناتو و توافق‌های دفاعی آمریکا است.
از زمان امضای این توافق در هفتم اوت ۲۰۲۶، مقام‌های ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی همواره تاکید کرده‌اند که ائتلاف مکه مکمل توافق‌های دفاعی دوجانبه موجود آنها با واشنگتن است. آنکارا نیز این توافق را در راستای تکمیل همکاری‌های خود در چارچوب ناتو ارزیابی می‌کند.
این توافق همچنین زمینه همکاری در صنایع دفاعی، تولید مشترک تسلیحات، انتقال فناوری، تبادل اطلاعات امنیتی و هماهنگی‌های نظامی را فراهم می‌کند.
۳. واشنگتن، تل‌آویو و ائتلاف مکه در یمن دشمن مشترکی دارند. …
دانلود از کافه بازار
