بازار
پاگلن حدود یک سال پیش در آزمایشی در دانشگاه کرنل شرکت کرد. او طی دو روز، در مجموع سه ساعت داخل دستگاه تصویربرداری fMRI قرار گرفت. این دستگاه با اندازه‌گیری تغییرات جریان خون در مغز، به پژوهشگران کمک می‌کند فعالیت بخش‌های مختلف آن را بررسی کنند.
در طول آزمایش، تصاویر مختلفی روی نمایشگری مقابل او نشان داده می‌شد. بعضی از آنها تصاویر معمولی مانند خودرو، چراغ راهنمایی، هواپیما و درخت بودند. تصاویر دیگر چهره‌های ترسناک ساخته‌شده با هوش مصنوعی یا افرادی را نشان می‌دادند که حرکات تهدیدآمیز انجام می‌دادند. پژوهشگران می‌خواستند ببینند بخش‌هایی از مغز، از جمله آمیگدال که در پردازش ترس و واکنش به تهدید نقش دارد، به این تصاویر چگونه واکنش نشان می‌دهند.
نتیجه آزمایش پاگلن را غافلگیر کرد. مغز او به تصاویری از هواپیماهای کوچک در آسمان واکنش زیادی نشان می‌داد. این موضوع برایش معنای خاصی داشت، زیرا در فعالیت هنری خود زمان زیادی را صرف عکاسی و بررسی پهپادها، ماهواره‌ها و هواپیماها می‌کند. جالب‌تر اینکه پژوهشگر مسئول آزمایش، از این علاقه شخصی او خبر نداشت.
پاگلن احساس کرد دستگاه به بخشی خصوصی از زندگی ذهنی‌اش دست پیدا کرده است. البته این آزمایش افکار او را مستقیما نخوانده بود. دستگاه فقط تغییرات جریان خون مغز را ثبت کرده بود و پژوهشگران از روی واکنش او به تصاویر، الگوهایی از فعالیت مغزی را بررسی می‌کردند. با این حال، همین تجربه باعث شد او درباره مرز میان اطلاعات خصوصی مغز و فناوری‌های جدید فکر کند. از بازسازی تصویر تا رمزگشایی زبان
تلاش برای بازسازی آنچه افراد می‌بینند، موضوع تازه‌ای نیست. در سال ۲۰۱۱، گروهی از پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در برکلی نشان دادند که می‌توان با ثبت فعالیت مغز هنگام تماشای فیلم، نسخه‌ای تار و تقریبی از تصاویر دیده‌شده تولید کرد. از آن زمان، پیشرفت هوش مصنوعی کیفیت این بازسازی‌ها را بهتر کرده است. …
