درس مهمی که پس از آن حملات برای مقابله با تروریسم به جا ماند این بود که برای انجام اقداماتی با ابعاد فاجعهبار، لزوما به ابزارهای پیشرفته یا منابع مالی هنگفت نیاز نیست؛ چیزی که لازم است، عزم و نیت شرورانه، برنامهریزی دقیق و توانایی شناسایی و سوءاستفاده از آسیبپذیریهایی است که گاهی درست جلوی چشم ما قرار دارند.
اما در ۲۵ سالی که از آن فاجعه و حادثهای که مسیر ایالات متحده و بخش بزرگی از جهان را برای همیشه تغییر داد میگذرد، فناوری با سرعتی چشمگیر تکامل یافته است. امروز، بسیاری از فناوریهایی که در اختیار هر فردی با دسترسی به اینترنت قرار دارند، این آسیبپذیریها را به شکل قابلتوجهی گستردهتر کردهاند.
گسترش پهپادها، هوش مصنوعی و دیگر فناوریهایی که در زمان حملات ۱۱ سپتامبر هنوز در مراحل ابتدایی توسعه بودند، اکنون دسترسی بازیگران مخرب به ابزارهای بالقوه کشتار جمعی را بسیار آسانتر کرده است.
کری چاوز، کارشناس امنیت بینالملل که در زمینه استفاده بازیگران غیردولتی از فناوریهای نوظهور تخصص دارد، به نیوزویک گفت: «مهمترین تغییر، ظهور یک فناوری خاص نبوده است. آنچه تغییر کرده، معکوس شدن وضعیت عرضه و دسترسی به فناوری است؛ تغییری که راههای جدیدی برای جنگیدن ایجاد کرده یا تواناییهای قبلی بازیگران غیردولتی خشونتطلب را ارتقا داده است.»
چاوز برای توضیح این مسئله به سناریوهایی اشاره میکند که در رزمایشها و شبیهسازیهای جنگی بارها بررسی کرده است؛ از حمله پهپادی برای پخش مواد شیمیایی مرگبار بر فراز یک ورزشگاه مملو از جمعیت گرفته تا هکری مجهز به هوش مصنوعی که زیرساختهای حیاتی یک کشور را از کار میاندازد. …
