بازار
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
علی خورسندی رئیس مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی / برخی با منطق اقتصادی و تجاری، برخی با تکیه بر کیفیت و اعتبار علمی و برخی با استفاده از پیوندهای فرهنگی، زبانی و سیاسی. تجربه کشورهای مختلف نشان می‌دهد که موفقیت در این میدان نتیجه هماهنگی میان مجموعه‌ای از سیاست‌ها و در نهایت برخورداری از یک تصور روشن درباره مقصد است. بین‌المللی شدن آموزش عالی در ایران نیز دقیقاً به همین دلیل برای ما به مسأله بدل شده است. هدفگذاری برای جذب ۳۲۰ هزار دانشجوی بین‌المللی تا پایان برنامه هفتم، هرچند نشانه توجه به اهمیت این حوزه است، اما به خودی خود روشن نمی‌کند که قرار است این توسعه کمی در خدمت چه آرمان بزرگ‌تری قرار گیرد. اگر «مرجعیت علمی» هدف محوری آموزش عالی ایران است، باید دید آیا سیاست‌های مختلف کشور در حوزه دانشگاه، پژوهش، جذب دانشجو و استاد، ارتباطات علمی و حتی سیاست‌های کلان حاکمیتی در یک جهت حرکت می‌کنند یا نه. شاید مهم‌ترین مسأله بین‌المللی‌شدن آموزش عالی ایران نه کمبود ظرفیت، بلکه «فقدان یک ایده مشترک» درباره معنای آن و نسبتش با آینده علمی کشور باشد.بین‌المللی‌شدن آموزش عالی را نمی‌توان صرفاً به افزایش شمار دانشجویان خارجی، افزایش درآمد دانشگاه‌ها یا گسترش ارتباطات علمی تقلیل داد. مسأله اصلی این است که یک کشور از بین‌المللی‌شدن آموزش عالی چه می‌خواهد و این فرآیند را در خدمت چه ایده‌ای قرار می‌دهد. بدون پاسخ روشن به این پرسش، حتی افزایش قابل توجه شمار دانشجویان بین‌المللی نیز لزوماً به تقویت جایگاه علمی کشور منجر نخواهد شد.
شمار دانشجویان بین‌المللی جهان از ۷ میلیون نفر گذشت …
