بازار
اگر منظور از ورزشکار، ورزشکار ملی و سطح اولی است که شغل دیگری به‌جز ورزش ندارد، قطعاً پاداش‌ها جوابگوی تمام نیازهای او نیست. جدا از مواردی که مطرح کردید، مدال‌آوران هزار و یک نیاز شخصی دیگر مانند خرید خانه، خودرو و... هم دارند.
البته ما در دوومیدانی تقریباً تمام هزینه‌های ملی‌پوشان اردونشین را تأمین می‌کنیم. هیچ ورزشکاری در اردو بابت مکمل، تجهیزات و لوازم ورزشی هزینه‌ای پرداخت نمی‌کند. آنها همچنین بابت مدت حضور در اردو که تقریباً تمام سال را شامل میشود، حقوق قابل قبولی دریافت می‌کنند. این حقوق در حدی است که بتوانند هزینه‌های جاری زندگی خود را تأمین کنند.
در بخش پاداش هم تا جایی که اطلاع دارم، دوومیدانی بیشترین پاداش را به مدال‌آوران خود پرداخت کرده است. برای چهار مدال‌آور دوومیدانی در ناگویا، پاداش چهار میلیارد تومانی برای مدال طلا، یک‌ونیم میلیارد تومانی برای نقره و یک میلیارد تومانی برای برنز در نظر گرفته شد که در کنار پاداش کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش، کمک قابل توجهی به ورزشکاران بود.
ایران در ناگویا بالاترین پاداش را در میان کشورهای آسیایی به مدال‌آوران خود داد، اما بعضی کشورها مانند کره به‌جای پرداخت پاداش بر اساس مدال، به ورزشکاران امتیاز می‌دهند. ورزشکاران با رسیدن به امتیاز ۲۰ به بالا حقوق ماهیانه دریافت می‌کنند و فدراسیون‌ها هم جداگانه به آنها پاداش می‌دهند. به نظر شما کدام شیوه برای ورزشکار کارگشاتر است؟
سیستم پاداش‌دهی در هر کشور متفاوت است و هرکدام معایب و مزایای خودش را دارد. من در این زمینه تلاش کرده‌ام نگاه ورزشکاران را بازتر کنم. هدفم این است که ورزشکاران مسیری را طی کنند که خودم پشت سر گذاشتم.
ورزشکار دوومیدانی اگر به مدال آسیا قانع نباشد و به سطحی برسد که بتواند با برترین‌های دنیا … …
