پیش از هر نقدی باید یک نکته را به رسمیت شناخت: در سالی که کشور ماهها با اختلال و محدودیت در دسترسی به اینترنت دستوپنجه نرم کرده، در اقتصادی که هزینههای اجرایی چند برابر شده و در شرایطی که هیچ شرکت خارجی در نمایشگاه حاضر نبود، سیصد و پنجاه شرکت فناوریمحور ایرانی همچنان سرِپا ماندهاند و توانستهاند در بیستونهمین نمایشگاه الکامپ غرفه بگیرند. این خودش دستاورد کمی نیست. بخش خصوصی فناوری ایران در این دوره بیش از آنکه محصول عرضه کند، ایستادگی عرضه کرد و همین باید دیده شود.
الکامپ ۲۹ از نهم تا دوازدهم شهریور ۱۴۰۵ در محل دائمی نمایشگاههای بینالمللی تهران و با شعار «هوش مصنوعی، امنیت دیجیتال و آینده ایران» برگزار شد؛ با بیش از ۳۵۰ مشارکتکننده در ۱۴ سالن. رویدادی که قرار بود اردیبهشت برگزار شود و به دلیل شرایط کشور به شهریور موکول شد. غیبتها اما به اندازه حضورها معنادار بود. همراه اول و ایرانسل، که سالها از ارکان اصلی این نمایشگاه بودند، به دلیل همزمانی با تلکام، هزینه بالای غرفهسازی و شرایط اقتصادی از حضور انصراف دادند.
دیجیکالا، اسنپ و دیوار هم که سالهاست نمیآیند. افزایش حدود ۲۰۰ درصدی اجاره زمین و ۳۵۰ درصدی هزینه غرفهسازی، عملاً بسیاری از شرکتهای کوچک و دانشبنیان را که با کمبود نقدینگی روبهرو هستند از گردونه خارج کرد. نکتهای که در ادامه اهمیت پیدا میکند: وقتی هزینه ورود بالا میرود، آنکه میماند لزوماً فنیترین نیست، پرتوانترین از نظر مالی است.
نقدی که این روزها بیش از همه درباره الکامپ امسال شنیده میشود به محتوای غرفههای هوش مصنوعی برمیگردد. بازدیدکنندگان فنی و رسانههای تخصصی نوشتهاند که بسیاری از ادعاهای مطرحشده در غرفهها برای مخاطب متخصص پذیرفتنی نبود و بخش بزرگی از آنچه با برچسب هوش مصنوعی عرضه میشد، در عمل فراخوانی یک مدل زبانی آماده از طریق API و قرار دادن یک رابط فارسی روی آن بود. …
