برای فهمیدن اینکه چرا این انتخابات چنین اهمیتی پیدا کرد، باید به ششم فوریه ۲۰۲۰ بازگشت؛ روزی که نانسی پلوسی، رئیس وقت مجلس نمایندگان آمریکا، پس از پایان سخنرانی سالانه ترامپ در کنگره، نسخه متن سخنرانی او را پشت سرش پاره کرد. تصویر پلوسی با برگههای پارهشده در دست، به یکی از ماندگارترین قابهای دوران نخست ریاستجمهوری ترامپ تبدیل شد. آن حرکت فقط اعتراض یک سیاستمدار به سخنان رئیسجمهور نبود؛ تصویری از شکافی بود که میان ترامپ و بخش بزرگی از ساختار سیاسی آمریکا شکل گرفته بود.
«چند ماه بعد، در ژوئن ۲۰۱۸، قاب دیگری از ترامپ در تاریخ روابط آمریکا و متحدانش ثبت شد؛ عکسی که شاید بیش از هزاران صفحه تحلیل سیاسی، وضعیت روابط واشنگتن با جهان غرب را توضیح میداد. در اجلاس گروه هفت در کانادا، آنگلا مرکل در آن سوی میز ایستاده بود، دو دستش را محکم روی میز گذاشته و به ترامپ خیره شده بود؛ رئیسجمهوری که با دستهای گرهکرده روی سینه نشسته بود. امانوئل مکرون، شینزو آبه و دیگر رهبران نیز شاهد این صحنه بودند. تصویر، دیگر تصویر یک اختلاف ساده دیپلماتیک نبود؛ گویی متحدان قدیمی آمریکا مقابل رئیسجمهوری ایستاده بودند که قواعد مشترک را به چالش کشیده بود. آن عکس به نمادی از شکاف میان آمریکا و متحدانش تبدیل شد؛ شکافی که در سالهای بعد عمیقتر شد و حتی در دوره دوم ریاست جمهوری او نیز تا جایی پیش رفته است که بالاخره جزیره گرینلند را تصاحب کرد و متحدان را در مقابل روسیه تنها گذاشت و به تنهایی با پوتین دست دوستی و مراوده تجاری داد. …

بازار

































































































































































