هفت دهه بعد، چهره‌هایی که آشکارا از سوسیالیسم دموکراتیک سخن می‌گویند در کنگره حضور دارند و نمایندگان مسلمان نیز به بخشی از ساختار قانون‌گذاری آمریکا تبدیل شده‌اند.
این دو تصویر، در نگاه نخست، از تغییری بنیادین حکایت دارند؛ اما بررسی دقیق‌تر تاریخ آمریکا نشان می‌دهد مسیر میان آنها نه یک حرکت پیوسته از سرکوب به آزادی، بلکه مجموعه‌ای از پیشروی‌ها، مقاومت‌ها و بازتعریف مداوم مرزهای مشارکت سیاسی بوده است.
مک‌کارتیسم؛ زمانی که عقیده به مسئله امنیتی تبدیل شد
در فوریه ۱۹۵۰، جوزف مک‌کارتی، سناتور جمهوری‌خواه ایالت ویسکانسین، مدعی شد افرادی وابسته به کمونیسم در وزارت خارجه آمریکا نفوذ کرده‌اند. ادعاهایی که بدون ارائه شواهد کافی مطرح شدند، در فضای جنگ سرد و نگرانی از گسترش نفوذ شوروی با استقبال بخشی از افکار عمومی مواجه شدند.
مک‌کارتی در سال‌های بعد با استفاده از جایگاه خود در سنا، تحقیقات گسترده‌ای را درباره نفوذ احتمالی کمونیست‌ها در نهادهای دولتی و ارتش دنبال کرد. همزمان، فعالیت کمیته بررسی اقدامات ضدآمریکایی مجلس نمایندگان و سازوکارهای امنیتی دولت فدرال نیز به فضای سوءظن سیاسی دامن می‌زد.
مک‌کارتیسم تنها به پیگرد اعضای واقعی حزب کمونیست محدود نماند. اتهام وابستگی سیاسی، گاه بدون اثبات فعالیت غیرقانونی، برای محرومیت شغلی و آسیب‌زدن به اعتبار افراد کافی بود.
از حقوق مدنی تا تغییر ترکیب نمایندگی سیاسی
برای درک تحولات بعدی آمریکا، نمی‌توان تنها به پایان دوران مک‌کارتی نگاه کرد. جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان، تغییر قوانین تبعیض‌آمیز، تحولات مهاجرتی و گسترش حضور زنان و اقلیت‌ها در نهادهای انتخابی، به‌تدریج ترکیب اجتماعی سیاست آمریکا را تغییر دادند.
قانون حقوق مدنی سال ۱۹۶۴ و قانون حق رأی سال ۱۹۶۵ از نقاط عطف این تحول بودند. این قوانین همه نابرابری‌ها را از میان نبردند، اما ابزارهای حقوقی تازه‌ای برای مقابله با تبعیض فراهم کردند. …
دانلود از کافه بازار
