سید عماد حسینی/ پس از مرگ شیخ زاید در نوامبر ۲۰۰۴، شیخ خلیفه شورای کلیدی مسوول کنترل بودجه ابوظبی را بازسازی کرد.
این تغییرات شامل ورود اعضای جدید خاندان حاکم و کنار گذاشتن بستگان سالخوردهای بود که از به قدرت رسیدن زاید و تاسیس فدراسیون حمایت کرده بودند. نویسنده معتقد است این ترتیبات جدید به تثبیت نفوذ محمد بن زاید کمک کرد.
نویسنده استدلال میکند که محمد بن زاید بهتدریج به حاکم واقعی ابوظبی تبدیل شد؛ در حالی که حضور عمومی شیخ خلیفه روزبهروز کاهش مییافت.
بر اساس روایت کتاب، پس از سکته مغزی خلیفه در سال ۲۰۱۴، محمد بن زاید عملا اداره امارات را در دست گرفت؛ سالها پیش از آنکه رسما به ریاست این فدراسیون برسد.
این کتاب، روند ظهور محمد بن زاید را با افزایش خرید تسلیحات امریکایی از سوی امارات، بهویژه جنگندهها و سامانههای دفاع موشکی، مرتبط میداند. در این میان، ایجاد توان بازدارندگی در برابر ایران در اولویت قرار داشت.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، امارات متحده عربی همکاریهای امنیتی خود را با دولت جورج دبلیو بوش گسترش داد.
در این کتاب آمده است که محمد بن زاید یک تیپ از نیروهای اماراتی را به افغانستان اعزام کرد تا در کنار نیروهای امریکایی و غربی در عملیات علیه طالبان مشارکت کنند.
پس از حمله امریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، امارات متحده عربی در تامین مالی گروههای مورد حمایت امریکا و دولت جدید عراق مشارکت کرد و با حمایت از سیاستهای واشنگتن در منطقه، جایگاه خود را نزد مقامهای امریکایی تقویت کرد.
نویسنده همچنین به مشارکت نیروهای اماراتی در عملیات مشترک با امریکا و متحدانش در سومالی، کوزوو و افغانستان اشاره میکند و این اقدامات را بخشی از تلاش ابوظبی برای تثبیت جایگاه خود به عنوان شریکی نظامی قابل اعتماد میداند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































