بازار
این جمله‌ها، بخشی از یادداشت سیما ابراهیمی است. سیما یک پرستار در بیمارستان‌های استان خراسان شمالی است. سیما این یادداشت را اوایل مهر ماه و چند روز قبل از روز پرستار نوشت و در وب‌سایت سازمان نظام پرستاری منتشر کرد. این نوشته، همراهی با پرستاران معترضی بود که از تاخیر طولانی در پرداخت کارانه‌ها، افزایش ۶۷ درصدی تعرفه‌های خدمات پرستاری با وجود قول دولت به افزایش ۱۰۰ درصدی این تعرفه‌ها در سال جاری، استخدام قطره‌چکانی، انباشت معوقات مزد و اضافه‌کار، ساعات طولانی کار و حجم فشرده وظایف به دلیل کمبود شدید پرستار، ناراضی بودند. سیما، همصدا با همکارانش نوشته بود:
«ما، کسانی که در خط مقدم خدمت، در میان بیمارستان‌ها و در میان رنج دیگران، با تمام توان ایستاده‌ایم، امروز خود، در میان یک بحرانِ دوگانه بی‌سابقه قرار گرفته‌ایم. از یک سو، فرسودگی جسمی و روحی ناشی از ماهیت دشوار و ایثارگرانه کار پرستاری، ما را به مرز ناتوانی رسانده و از سوی دیگر، فشار بی‌امان تورم و بی‌ثباتی معیشت، آرامش و امنیت زندگی را از ما سلب کرده است. ما خواستار عدالت در توزیع ثمرات تلاش و حمایت واقعی از کسانی هستیم که جان دیگران را پاس می‌دارند.
وقتی رگ‌های زندگی خدمتگزاران، از خستگی و فقر می‌لرزد، این تنها یک بحران اقتصادی نیست، بلکه زنگ خطری برای شکاف میان مسوولیت و واقعیت است. خواهشمندیم این فرسودگی را تنها به عنوان یک عدد در آمار نبینید، بلکه آن را به عنوان رنج انسانی در حال فروپاشی، در نظر بگیرید. خدمت، زمانی شکوه دارد که پشتوانه‌ای استوار داشته باشد؛ اما امروز ما پرستاران، در میانه توفان دوگانه ایستاده‌ایم. توفانی از خستگی بی‌امان در محیط کار، و توفانی از بی‌رحمی تورم در محیط خانه. مسوولان ارجمند، نباید اجازه دهند که این تلاقی خستگی جسم و فشار اقتصاد، شعله امید را در دل خدمتگزاران خاموش کند. …
