دانشمندان هویت فسیل‌های مرموزی را که بیش از یک قرن مورد بررسی قرار گرفته بودند، شناسایی کرده‌اند. این فسیل‌ها متعلق به یک عقرب غول‌پیکر باستانی هستند که حدود ۴۱۵ میلیون سال پیش در منطقه‌ای که امروزه بریتانیا نامیده می‌شود، زندگی می‌کرد. این جانور در زمانی می‌زیست که اکثر موجودات خشکی هنوز کوچک بودند

دانشمندان هویت فسیل‌های مرموزی را که بیش از یک قرن مورد بررسی قرار گرفته بودند، شناسایی کرده‌اند. این فسیل‌ها متعلق به یک عقرب غول‌پیکر باستانی هستند که حدود ۴۱۵ میلیون سال پیش در منطقه‌ای که امروزه بریتانیا نامیده می‌شود، زندگی می‌کرد. این جانور در زمانی می‌زیست که اکثر موجودات خشکی هنوز کوچک بودند

دانشمندان هویت فسیل‌های مرموزی را که بیش از یک قرن مورد بررسی قرار گرفته بودند، شناسایی کرده‌اند. این فسیل‌ها متعلق به یک عقرب غول‌پیکر باستانی هستند که حدود ۴۱۵ میلیون سال پیش در منطقه‌ای که امروزه بریتانیا نامیده می‌شود، زندگی می‌کرد. این جانور در زمانی می‌زیست که اکثر موجودات خشکی هنوز کوچک بودند

کشف فسیل‌هایی از اختاپوس‌های باله‌دار عظیم‌الجثه نشان می‌دهد شبکه‌های غذایی اقیانوس‌های باستانی بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی بوده که تاکنون تصور می‌شد.

یک فسیل که مدت‌ها نادیده گرفته شده بود، ظاهراً نشان می‌دهد چه جهش تکاملی‌ای به نیاکان بندپایان امروزیِ چندپا اجازه داد از دریا‌ها بیرون خزیده و وارد خشکی شوند.

مارها زمانی چهار دست‌وپا داشتند، اما امروز حتی نشانی از آن اندام‌ها باقی نمانده است. حالا پژوهش‌های فسیلی و ژنتیکی تازه، پرده از راز یکی از عجیب‌ترین تغییرات تکاملی در دنیای جانوران برداشته‌اند.

آیا ممکن است تمام این سال‌ها آدرس را اشتباه رفته باشیم؟ شواهد فسیلی تازه‌ای از قلب اتیوپی به دست آمده که جایگاه لوسی را به عنوان «مادر بشریت» به شدت متزلزل کرده و دریچه‌ای جدید رو به گذشته تاریک ما گشوده است.

بقایا، اثر یا ردپایی از یک حیوان یا گیاه مربوط به دوران زمین ‌شناسی گذشته که در پوسته زمین حفظ شده است، فسیل نامیده می ‌شود. فسیل نمونه ‌ای است که شواهد فیزیکی وقوع حیات باستانی را نشان می ‌دهد. فسیل ها ذخیره می‌ شوند تا دانشمندان بتوانند در آینده آنها را مورد مطالعه قرار دهند.

بقایا، اثر یا ردپایی از یک حیوان یا گیاه مربوط به دوران زمین ‌شناسی گذشته که در پوسته زمین حفظ شده است، فسیل نامیده می ‌شود. فسیل نمونه ‌ای است که شواهد فیزیکی وقوع حیات باستانی را نشان می ‌دهد. فسیل ها ذخیره می‌ شوند تا دانشمندان بتوانند در آینده آنها را مورد مطالعه قرار دهند.

جنگل‌های الیت که جزو جنگل‌های هیرکانی هستند در واقع بازمانده جنگل‌های باستانی هستند که حدود 25 تا 50‌میلیون سال قدمت دارند. این جنگل‌ها به عنوان «موزه طبیعی» یا فسیل زنده شناخته می‌شوند. به عبارتی این جنگل‌ها بخشی از هویت تاریخی شمال کشورمان هستند که علاوه بر زندگی اقوام مختلف دارای پوشش جانوری غنی …

«کونودنت‌ها» از فسیل‌های مبهم به نمونه‌هایی از مهندسی بیولوژیکی تبدیل شده‌اند که نشان می‌دهند تیزی فوق‌العاده در تاریخ مهره‌داران بسیار زود ظاهر شده و هم توسط فیزیک و محدودیت‌های ماده و هم توسط اکولوژی کنترل می‌شده است.

رکنا: دیرینه‌شناسان موزه هانترین گلاسگو از کشف فسیل کوسه 330 میلیون ساله در یک منطقه مسکونی پرده برداشتند. این نمونه بی‌نظیر، کامل‌ترین فسیل کوسه باستانی است که دریچه‌ای منحصربه‌فرد به اقیانوس‌های کهن می‌گشاید.

دانشمندان از کشف جدی ۸۰ میلیون ساله از خانواده تمساح سانان در مصر خبر داده اند. این گونه باستانی که قدیمی ترین عضو شناخته شده از

دیرین‌شناسان موزه «هانترین» گلاسگو، فسیلی را تحت مطالعه دارند که از آن به عنوان «کامل‌ترین فسیل کوسه در تمام ادوار تاریخ» یاد می‌شود.

دیرین‌شناسان موزه «هانترین» گلاسگو، فسیلی را تحت مطالعه دارند که از آن به عنوان «کامل‌ترین فسیل کوسه در تمام ادوار تاریخ» یاد می‌شود.

نسل‌های پیاپی از زنبورهای باستانی و تک‌زی، خانه‌ی خود را در حفره‌های دندانیِ یک استخوان فکِ فسیل‌شده بنا کرده بودند؛ استخوانی که به‌تازگی در غاری در جزیره‌ی هیسپانیولا در منطقه‌ی کارائیب کشف شده است

درخت جینکو (Ginkgo) یکی از قدیمی‌ترین گونه‌های زنده روی زمین است که قدمت آن بیش از ۲۷۰ میلیون سال تخمین زده می‌شود که در زمره فسیل‌های زنده جای داده شده است.برگهای این درخت به خاطر از دست دادن کلروفیل و باقی ماندن رنگدانه‌های کاروتنوئید به رنگ طلایی درمی اید.

یک فسیل جدید در شمال انگلستان پرده از راز Arthropleura، بزرگ‌ترین بندپای خشکی‌زی تاریخ، برداشت؛ هزارپایی باستانی که ۳۲۶ میلیون سال پیش، در جنگل‌های استوایی زمین، با بدنی به اندازه یک خودروی کوچک می‌خزید و احتمالا گیاه‌خوار یا لاشه‌خوار بود.

ردپاهای فسیلی دایناسور نشان می دهد که این غول باستانی مسیر خود را در یک منحنی ظریف و پیچیده طی کرده و در همان جهتی که حرکت خود را آغاز کرده بود، مسیر را ادامه داده است.

150 میلیون سال پیش، یک دایناسور گردن‌بلند روی زمین‌های شنی کلرادو قدم می‌زد و اکنون ردپاهایش رازهای حرکت و رفتار این غول باستانی را فاش می‌کنند.

ردپاهای فسیلی یک دایناسور گردن‌بلند در کلرادو نشان می‌دهد که این غول باستانی مسیر خود را در منحنی پیچیده‌ای طی کرده و احتمالاً یک سمت بدن خود را نسبت به سمت دیگر ترجیح می‌داده است.

پژوهشگران دانشگاه کمبریج و مرکز هلمهولتز برلین در حال مطالعه فسیل‌های باستانی هستند که کف اقیانوس‌ها پراکنده شده‌اند تا درباره مگنتورسپشن اطلاعات بیشتری کسب کنند. همان‌طور که انتظار می‌رفت، تیم تحقیقاتی اعلام کرده است که این مگنتوفسیل‌ها واقعاً قابلیت مگنتورسپشن را نشان می‌دهند.