این مخازن که گاهی با عنوان «مخازن کاغذی» یا Papier-Mâché Tanks نیز شناخته می شدند، از کاغذ کرافتی ساخته می شدند که با نوعی چسب رزورسینول آغشته شده بود. هدف از این طراحی، جایگزین کردن فلز با ماده ای سبک تر و در دسترس تر بود؛ ماده ای که علاوه بر کاهش مصرف فلزات راهبردی، وزن نسبتا کمی داشته باشد و بتوان آن را به راحتی توسط نیروهای زمینی جا به جا و روی هواپیما نصب کرد.
اما این مخازن قرار نبود عمر طولانی داشته باشند.
مخزنی که فقط برای یک پرواز ساخته شده بود
یکی از ویژگی های عجیب مخازن سوخت کاغذی این بود که برخلاف مخازن فلزی معمول، اساسا برای استفاده طولانی مدت طراحی نشده بودند. کاغذ آغشته به چسب رزورسینول می توانست شرایط سخت محیطی، از جمله گرما و سرمای شدید در ارتفاع، را تحمل کند و در برابر نفوذ آب نیز مقاومت مناسبی داشته باشد. با این حال، تماس طولانی مدت چسب با سوخت داخل مخزن مشکل دیگری ایجاد می کرد.
حلال های موجود در سوخت به تدریج روی چسب اثر می گذاشتند و باعث می شدند ساختار مخزن پس از مدتی استحکام خود را از دست بدهد. در نتیجه، مخزن ممکن بود تنها چند ساعت پس از پر شدن با سوخت دچار نشتی شود.
به همین دلیل، این مخازن عملا یک بار مصرف بودند. نیروهای زمینی آنها را مدت زیادی پیش از پرواز پر نمی کردند و سوخت مورد نیاز درست پیش از برخاستن هواپیما داخل مخزن ریخته می شد. این رویکرد شاید در شرایط عادی غیرمنطقی به نظر برسد، اما در میانه جنگ، زمانی که صرفه جویی در فلز اهمیت زیادی داشت، چنین راه حلی می توانست کاملا منطقی باشد. …
