وقتی رئیسجمهور دولت تروریست آمریکا رسماً مرگ تفاهمنامه اسلامآباد را اعلام کرد، برای چندمین بار اثبات شد که حساب باز کردن روی آمریکا نتیجهای جز خسارت محض ندارد. اگرچه مذاکرهکنندگان به هر دلیلی این مسیر را رفتند و به بدعهدی ذات آمریکا اذعان داشتند، اما از همان ابتدا روشن بود که آمریکاییها هیچ تفاهمی را اجرا نخواهند کرد.
اظهارات اخیر عباس موسوی، معاون تشریفات دفتر رئیسجمهور که پیش از این در دولت روحانی سخنگوی وزارت امور خارجه بوده است، در برنامه «به وقت ایران»، رونوشتی تمامعیار از همان ادبیات توجیهی و خسارتبار دوران برجام است که نیازمند تأمل جدی است.
موسوی در عجیبترین بخش سخنان خود مدعی شده که «نفس امضای توافقنامه حتی در صورت نقض از سوی طرف مقابل، یک دستاورد محسوب میشود» و «امضای ترامپ پای توافق حس خوبی به آدم میدهد!» این تئوریزه کردن، بیخاصیتترین نوع دیپلماسی است؛ چگونه میتوان «نفس تفاهم» را دستاورد نامید، وقتی بند به بندِ آن زیر پا گذاشته شده و روی کاغذ هم باقی نمانده است؟
همچنین سخنگوی وزارت خارجه دولت روحانی در عین دستاورد تراشیدن برای این توافقنامه، دچار تناقضگویی شده و خودش بر بیاعتباری امضاها مهر تأیید میزند و اذعان میکند: «برایم سخت است که بگویم ولی حقوق بینالملل کاغذ پارهای بیش نیست...»! باید از ایشان پرسید اگر حقوق بینالملل … …
