واردات ۶۳۰میلیون دلار پارچه؛ کولبری یا قاچاق؟

به گزارش اکونگار به نقل از  ایسنا، رویه‌های ملوانی و کولبری در سال‌های گذشته به یکی از مسیرهای مهم امرار معاش بخشی از ساکنان مناطق مرزی تبدیل شده‌اند؛ مناطقی که در بسیاری از آنها، به دلیل محدودیت فعالیت‌های صنعتی و کمبود فرصت‌های شغلی پایدار، تجارت مرزی یکی از معدود راه‌های کسب درآمد به شمار می‌رود. از این منظر، نمی‌توان بدون توجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی مرزنشینان، صرفا با نگاهی محدودکننده به این رویه‌ها نگریست. بخشی از افرادی که در این حوزه فعالیت می‌کنند، به‌ویژه کولبران، به دلیل نبود فرصت‌های شغلی مناسب در محل زندگی خود به این فعالیت روی آورده‌اند و درآمد حاصل از آن، منبع امرار معاش خانواده‌های آنهاست. با این حال، نحوه اجرای این رویه‌ها اخیرا به یکی از موضوعات محل بحث میان دولت، تولیدکنندگان و فعالان تجاری تبدیل شده است.

در رویه ملوانی، واردات کالا توسط ملوانان و از مسیر بنادر و شناورها انجام می‌شود و برای آن، فهرست مشخصی از کالاها و ضوابطی در نظر گرفته شده است. در مقابل، رویه کولبری نیز با هدف ساماندهی تجارت مرزنشینان و تامین معیشت کولبران طراحی شده و برای واردات کالا از مناطق مرزی، سهمیه و ضوابط مشخصی دارد.

در مقابل، تولیدکنندگان داخلی، به‌ویژه در صنایعی مانند نساجی و پوشاک، نسبت به ورود کالا از مسیرهایی که ممکن است هزینه‌های تجاری پایین‌تری نسبت به واردات رسمی داشته باشند، نگرانی‌هایی دارند. آنها معتقدند افزایش ورود کالاهای مشابه تولید داخل می‌تواند در شرایطی که واحدهای تولیدی با مشکلاتی مانند هزینه‌های بالای تولید، کمبود مواد اولیه، محدودیت انرژی و دشواری تامین مالی مواجه‌اند، فشار بیشتری بر آنها وارد کند و در نهایت بر اشتغال صنعتی نیز اثر بگذارد. …