زیاد کار کردن، به‌معنای وفاداری نیست

فرسودگی شغلی لزوما به این دلیل پاداش نمی‌گیرد که سازمان‌ها بدخواه هستند. بلکه دلیلش این است که فرهنگ سازمانی به‌مرور زمان، میزان تلاش افراد را نه بر اساس نتیجه و خروجی کار، بلکه بر اساس میزان دیده ‌شدن آن می‌سنجد و آشکارترین شکل تلاش، فدا کردن زمان و آسایش شخصی است.

وقتی مدیری برای تحویل به‌موقع یک پروژه، تمام شب بیدار می‌ماند و با افتخار در جلسه تیمی از این موضوع صحبت می‌کند، عملا یک معیار جدید تعیین کرده است؛ چه خودش قصد داشته باشد و چه نه. وقتی فردی که بیشترین ساعات کاری را دارد، مرتب بالاترین ارزیابی عملکرد را دریافت می‌کند، پیام به‌روشنی منتقل می‌شود، حتی اگر هیچ‌وقت صریحا بیان نشود، ارزش شما در این سازمان با میزان چیزهایی سنجیده می‌شود که حاضر هستید برای کار فدا کنید.

پس کم‌کم از خیلی چیزها می‌گذرید؛ از خواب، تعطیلات آخر هفته، مرزهای شخصی، سلامتی و زمانی که می‌توانستید با عزیزانتان بگذرانید و این کار را انجام می‌دهید، چون فرهنگ سازمانی بارها و بارها به شما یاد داده که وفاداری به کار دقیقا همین شکلی است. هزینه واقعی این سبک زندگی چیست؟

وقتی درگیر فرهنگی هستید که فرسودگی شغلی را تشویق می‌کند، کمتر کسی به شما می‌گوید که این وضعیت فقط انرژی‌تان را نمی‌گیرد، بلکه به‌تدریج هویت شما را هم از بین می‌برد.

بعد از مدتی دیگر نمی‌دانید واقعا از چه چیزهایی لذت می‌برید، چون ماه‌هاست فرصتی برای لذت بردن از چیزی نداشته‌اید. دیگر درباره مسیر شغلی خودتان نظر و انتخاب مشخصی ندارید، چون آن‌قدر درگیر برآورده کردن اولویت‌های دیگران بوده‌اید که فقط سعی کرده‌اید دوام بیاورید. آن بخشی از وجودتان که زمانی رویا، هدف، مرزهای شخصی و زندگی‌ خارج از محیط کار داشت، کم‌کم به خاطره‌ای دور تبدیل می‌شود. انگار آن آدم را پیش از آنکه این شغل تمام زندگی‌تان را درگیر کند، پشت سر گذاشته‌اید.

و تلخ‌ترین بخش ماجرا اینجاست: به شما یاد داده‌اند که اسم این وضعیت را «تعهد» بگذارید. …